บนซองจดหมายที่ใส่เงินกับคูปองมีที่อยู่เขียนไว้
กลับบ้านแล้วค่อยดู
ว่าไปแล้ว ซองจดหมายพวกนี้เธอเจอในกล่องเล็ก ๆ ที่พ่อเฮงซวยใช้เก็บเงินทั้งนั้น!
ตอนนี้เธอต้องไปธนาคาร
ถอนเงินในสมุดบัญชีของพ่อเฮงซวยกับพวกเขาออกมาให้หมด
ส่วนหลังจากนี้พวกเขาจะใช้ชีวิตกันยังไงน่ะหรือ?
เซิ่งเซี่ยคิดว่าให้ไปกินลมตะวันตกเฉียงเหนือเอาเองดีที่สุด!
เธอไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ถอนเงินพวกนี้
คนในบ้านนั้น รวมถึงเซิ่งกั๋วต้ง ตอนมาที่นี่ต่างก็เป็นคนจนกรอบ
งานของเซิ่งกั๋วต้งเป็นฝีมือคุณตาของเจ้าของร่างเดิมที่ช่วยจัดการให้
ส่วนงานของหลิ่วเสี่ยวหรู ก็ใช้เงินของตระกูลเฉิงซื้อมา
งานของลูกชายสองคนก็ใช้เงินตระกูลเฉิงซื้อมาเหมือนกัน
นับรวม ๆ แล้ว รายได้ของพวกเขาก็เป็นเงินของตระกูลเฉิงทั้งนั้น
เธอถอนเงินของตัวเอง มีปัญหาตรงไหน?
เพื่อความปลอดภัย ก่อนออกไปธนาคารเธอปลอมตัวเสียก่อน
ใกล้ถึงบ้าน เซิ่งเซี่ยก็หยิบของที่ซื้อไว้ในมิติออกมาส่วนหนึ่งเพื่อให้ดูสมจริง จากนั้นใส่ทะเบียนบ้านกับตั๋วรถไฟลงในถุงผ้า แล้วก้าวเข้าไปข้างใน
บ้านเงียบว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่สักคน
เซิ่งเซี่ยตรงกลับไปที่ห้อง เพียงขยับความคิดก็เริ่มค้นหาซองจดหมายที่ฟู่ชางเย่ส่งให้เจ้าของร่างเดิมในมิติ
พอหาเจอ เธอก็เห็นว่าข้อมูลผู้ส่งมีเพียงบรรทัดเดียว:
กองกำลังย่อยที่ห้า ตู้ไปรษณีย์หมายเลขสิบสอง เมืองถ่าเฉิง เขตเป่ยเจียง — ฟู่ชางเย่
ที่อยู่ไม่ค่อยละเอียด แถมไม่มีเบอร์โทรศัพท์
ฟู่ชางเย่เคยบอกหมายเลขโทรสารกับเบอร์โทรศัพท์แก่เจ้าของร่างเดิม แต่เธอไม่ได้จำไว้
เอาเถอะ มีที่อยู่ก็พอแล้ว
เธอเก็บกระดาษจดหมายให้เรียบร้อย หยิบจอบแล้วไปเพาะปลูก
นี่เป็นช่วงเวลาที่เซิ่งเซี่ยชอบที่สุด