เซิ่งเซี่ยทั้งตกใจทั้งเขิน เธอแค่ขู่ตัวเองแท้ ๆ แต่พอขาอ่อนก็ทรุดลงนั่งบนเตียง
ในใจเธอว้าวุ่นไม่น้อย อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ฟู่ชางเย่มองเธอจนดวงตาแดงก่ำ รู้สึกเพียงว่าการอดกลั้นทำให้ปวดร้าวไปทั้งตัว ขมับเต้นตุบ ๆ
ทำไมแค่เธอนั่งเงียบ ๆ ถึงทำให้เขาแทบคลั่งได้ขนาดนี้?
เกือบจะไม่สนใจความเต็มใจของเธอแล้วพุ่งเข้าใส่ จัดการเธอเสียตรงนั้น
“คุณออกไปก่อน” เซิ่งเซี่ยรู้ตัวว่าร่างกายมีปฏิกิริยาบางอย่าง จึงรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง เธอกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
แต่กลับได้ยินเสียงแหบพร่าที่แฝงแววข่มขู่ของเขา
“ถ้ายังกัดปากอีก ฉันจะจูบจนเธอร้องไห้เลย”
น้ำเสียงหนักแน่นและดุดัน ทว่าดวงตากลับมีรอยยิ้มแฝงอยู่
เซิ่งเซี่ยดูออกว่าเขาแค่แกล้งหยอกเธอ
เธอจึงไม่กลัวแล้ว ทำเสียงดุว่า
“คุณออกไปก่อน ฉัน... ฉันกลัว...”
ท่าทางอ่อนหวานของเธอ ทุกลมหายใจราวกับกำลังยั่วยวน
สวยจนเกินบรรยาย
ชวนให้คนอยากดึงเข้ามากอด แล้วทะนุถนอมอย่างหนักหน่วง
“ซี๊ด—” ฟู่ชางเย่สูดหายใจเย็น ๆ
เขาข่มใจถอยไปจนถึงข้างประตู หายใจหนักพิงกรอบประตู มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงโดยไม่รู้ตัว
คลำเจอบุหรี่กับกล่องไม้ขีดแล้ว
แต่มือชะงักไป ก่อนจะไม่ได้หยิบออกมา
เขายังจำได้ว่าเธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่
สายตาหยุดอยู่บนแก้มที่แดงระเรื่อของเธอ ตรงนั้นเขาเพิ่งหยิกไปเมื่อครู่ ฟู่ชางเย่รู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง
ทำไมถึงนุ่มขนาดนี้นะ?
แค่หยิกเบา ๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว
ดูท่าต่อไปคงต้องระวังหน่อย เจ้าก้อนแป้งขาวนุ่ม ไม่เพียงขาวนุ่ม แต่ยังบอบบางอีกด้วย! ต้องเบามือหน่อย!