งูตรงปากประตูเป็นงูไม่มีพิษทั้งนั้น
ปกติพวกมันจะเลื้อยอยู่ตามซอกเล็ก ๆ แถวนั้น ไม่เคยออกมาให้คนเห็น
อากาศร้อน พวกมันจึงรอจนดึกและไม่มีคนแล้วค่อยออกมาดื่มน้ำ
พวกมันเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
พอออกมาก็ถูกกลิ่นหอมเข้มข้นดึงดูด
สัญชาตญาณพาพวกมันเลื้อยเข้ามา สุดท้ายก็โดนมนุษย์สองขาเหยียบเข้าให้
งูทั้งสามตัวตกใจจนสะดุ้ง
แทบจะยกหัวขึ้นฉกคนไปหนึ่งคำโดยไม่รู้ตัว
ทิ้งรอยเขี้ยวสามรอยไว้บนขาเขาแล้วก็หนีเตลิดไป
ตอนนี้เจ้าหัวล้านร่างอ้วนไม่สนใจอะไรแล้ว
เขากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “งู! ฉันโดนงูกัด! ฉันจะตายแล้ว! ฮือ ๆ ๆ... ฉันยังไม่เคยมีแฟนเลย...”
หลี่หย่งเทาเห็นเขาขวางอยู่ตรงประตูไม่ยอมไป ก็โมโหจนพุ่งเข้าไปชกเขาหนึ่งหมัด “ไปสิ! ถ้ายังไม่ไป เดี๋ยวก็โดนยิงกันหมด!”
เจ้าหัวล้านร่างอ้วนยังอยากพูดอะไรอีก แต่ไม่นานก็ถูกกำลังเข้าข่มจนเงียบ
พวกเขาช่วยกันยกเจ้าหัวล้านขึ้นรถเข็น
ไม่นานก็หายลับเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ
ตอนเซิ่งกั๋วต้งกับคนอื่น ๆ แต่งตัวเสร็จออกมาตรวจดู บ้านก็โล่งราวกับบ้านเปล่าไปแล้ว!
เฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อแข็งขนไปไม่ได้ แต่ข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อยไม่เหลือรอดแม้แต่ชิ้นเดียว ถูกขนไปหมด
เซิ่งเซี่ยเห็นสีหน้าตกตะลึงของเซิ่งหลานกับคนอื่น ๆ ก็ยกมุมปากขึ้น
จากนั้นก็รีบพุ่งไปที่ประตู กระชากเปิดออก แล้วใช้ความคิดเก็บน้ำพุวิญญาณบนพื้นเข้ามิติ
แล้วก็กรีดร้องขึ้น “อ๊า!!! จับขโมย! มาช่วยกันจับขโมยเร็ว!!!”
เพิ่งจะตีสี่กว่า ทุกคนยังหลับอยู่
เสียงของเซิ่งเซี่ยดังทะลุไปไกล
เพื่อนบ้านละแวกนั้นสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงร้องในห้วงนิทรา