มหาราชโจว ปีหย่งไท่ที่สิบห้า เดือนหก เมืองชิ่งอาน
*
จูชื่อ สะใภ้ตระกูลลู่แห่งหมู่บ้านซานหยาง อำเภอซีเหอ กำลังจ้องเต่าตัวในถังไม้ด้วยสายตาแทบจะพ่นไฟออกมา เต่าตัวนี้หนักถึงสามจิน ถ้าหิ้วไปขาย อย่างน้อยก็ได้เงินหนึ่งถึงสองร้อยอีแปะ
แต่ตอนนี้เต่าตายแล้ว เต่าตายขายไม่ได้ราคา!
ทั้งหมดก็ความผิดของถังเป่า ไอ้เด็กโชคร้ายนั่น ตั้งแต่รับเลี้ยงนางมา บ้านก็มีเรื่องทุกสามวันห้าวัน ไม่ห่านตายก็เป็ดตาย วันนี้ไข่ไก่หายไปฟองหนึ่ง แล้วยังตายเต่าตัวใหญ่ไปอีกตัว!
ทนไม่ไหวแล้ว วันนี้ยังไงก็ต้องไล่ถังเป่าออกไปให้ได้!
จูชื่อเดินตุบๆ เข้าไปในห้อง จัดข้าวของของถังเป่า คว้าแขนถังเป่าลากออกไปนอกประตู แล้วโยนห่อผ้าให้ "กลิ้งไป ให้กลิ้งไปให้ไกลที่สุด ใครเลี้ยงแก คนนั้นซวย"
พูดจบก็ปิดประตูดังปัง
ลู่เทียนไช่ ลูกสาวนาง แหย่หน้าต่างแล้วพูดกับถังเป่า "ถังเป่าไม่ใช่สมบัติหรอก เป็นดาวเคราะห์พิฆาต เป็นคนเนรคุณ เป็นขโมย อี๋ๆๆ..."
ถังเป่าถูกจูชื่อผลักจนล้มลงกับพื้น เจ็บจนอยากจะร้องไห้ แต่นางไม่มีพ่อแม่ ร้องไห้ไม่ได้ ทะเลาะกับเทียนไช่ไม่ได้
เจ้าตัวน้อยลุกขึ้น มองประตูบ้านตระกูลลู่ เก็บห่อผ้าเล็กๆ ของตัวเอง สะพายพาดบ่า แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
หัวหน้าหมู่บ้านหยางกลับมาจากนาในตอนเย็น พอถึงปากหมู่บ้านก็เห็นถังเป่านั่งกอดห่อผ้า บนห่อผ้ามีหญ้าเซ่อเป่า (snake berry) วางอยู่ ก็ขมวดคิ้ว
"ถังเป่า เธอมาทำอะไรตรงนี้? ทำไมยังอุ้มห่อผ้าอีก?"
เจ้าตัวเล็กผอมบาง ได้ยินคนถาม ก็ยิ้มออกมาด้วยดวงตากลมโตสีดำขลับ "ปู่หัวหน้าหมู่บ้าน ถังเป่าไม่มีใครเอา ไม่มีใครเลี้ยงแล้ว ถังเป่าจะเด็ดหญ้าเซ่อเป่ากินเลี้ยงตัวเอง"
หัวหน้าหมู่บ้านหยางได้ยินก็รู้ทันทีว่าตระกูลลู่ไล่นางออกมา
ในใจของเขารู้สึกเจ็บแปลบและอึดอัด เด็กดีขนาดนี้ รู้จักช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่ยังเล็ก สองปีศาจบ้านลู่นั่นจะใจร้ายไล่เด็กเล็กๆ น่ารักๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไง?
เขาเดินเข้าไปรับของของนาง แล้วจูงมือถังเป่า "ไม่ต้องเด็ดหญ้าเซ่อเป่าแล้ว เธอเป็นแค่เด็กน้อย จะเลี้ยงตัวเองยังไงไหว? ปู่พาเธอไปหาป้าเธอ"
"แต่ป้าเธอไม่เลี้ยงถังเป่าหรอก ป้าบอกว่าถังเป่าเป็นดาวเคราะห์พิฆาต"
"ป้าแกพูดบ้าๆ นั่นแหละ!" หัวหน้าหมู่บ้านหยางพูดอย่างโกรธ
อะไรดาวเคราะห์พิฆาตกัน จูชื่อนั่นก็แค่อยากได้ที่ดินของบ้านถังเป่ามาครอบครองฟรีๆ แต่ไม่ยอมเลี้ยงถังเป่า
จูชื่อที่เขาพูดถึง คือป้าสะใภ้ของถังเป่า
พ่อแม่ของถังเป่าไปเมืองอำเภอเมื่อปีก่อน ไม่รู้ไปเจออะไรเข้า ไม่มีใครกลับมาอีกเลย ทิ้งถังเป่าลูกสาวคนเดียวไว้โดยไม่มีคนดูแล ปู่ย่าตายายของถังเป่าตายไปนานแล้ว พ่อของถังเป่าก็ไม่มีพี่น้องร่วมบิดามารดา มีแต่ลูกพี่ลูกน้องสามคน สองคนไม่ยอมเลี้ยงถังเป่า เพราะคิดว่าเด็กคนนี้มีชะตากรรมแข็ง รักไม่ขึ้น ไม่เป็นมงคล
เหลืออีกคนคือจูชื่อกับสามี รับนางไปเลี้ยง ตอนแรกเขายังคิดว่าสองคนนั้นสงสารเด็กจริงๆ ถึงได้รับไปเลี้ยง
แต่ต่อมา จูชื่อชอบพูดออกไปข้างนอกว่าถังเป่าชะตากรรมแข็ง เขาก็ค่อยๆ เข้าใจ สองคนนั้นไม่ได้สงสารเด็กเลยสักนิด เห็นแก่ที่ดินของบ้านนางต่างหาก
จะยึดที่ดินฟรีๆ แล้วยังไม่ยอมเลี้ยงเด็กอีก จะมีอะไรง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง?
หัวหน้าหมู่บ้านหยางเก็บความโกรธไว้ในใจ จูงถังเป่าไปที่บ้านตระกูลลู่ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร จูชื่อก็พูดตัดหน้าเสียก่อน
"พี่ใหญ่หัวหน้าหมู่บ้าน ถังเป่าคนนี้บ้านฉันเลี้ยงไม่ไหวแล้วจริงๆ เป็นเด็กเนรคุณ กวดไก่ เป็ด หมูในบ้านตายหมด ฉันโมโหจนหัวโขกกำแพงก็ยังไม่ไล่นางออก แต่เดาสิว่านางทำอะไร? อายุแค่นี้ไม่เรียนดีๆ เมื่อวานแอบกินน้ำตาลอ้อยในบ้าน วันนี้ก็ขโมยไข่ไก่อีก ถ้าฉันยังเลี้ยงนางไว้ คราวหน้านางจะไม่ขโมยเงินในบ้านหรือ?"