"ต้องรบกวนลุงด้วยนะ อ้อ แล้วก็ ต้องย้ายทะเบียนบ้านของถังเป่ามาที่บ้านเรา และต้องให้ลู่ต้าโหยวเขียนเอกสารให้ด้วย ในเอกสารต้องเขียนให้ชัดเจนว่า บ้านเขาจะเลี้ยงถังเป่าแค่ปีเดียว ใช้ข้าวสองสามถังกับข้าวสาลีหนึ่งฤดูแลกที่พักปีนี้ เราคุยกันให้ชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้ กันทีหลังจูชื่อผู้หญิงคนนี้พอถังเป่าโตแล้วจะอ้างบุญคุณปีนี้มาบังคับให้ถังเป่าเลี้ยงดูนาง" เต๋ออู่พูดเสริม
นี่เป็นอะไรที่จูชื่อทำได้จริงๆ
"เจ้าคิดรอบคอบดี พรุ่งนี้จัดการเรื่องโฉนดที่ดินและทะเบียนบ้านเสร็จแล้ว ค่อยเขียนเอกสาร" หัวหน้าหมู่บ้านหยางว่า
พูดเรื่องสำคัญจบ หลี่ชื่อที่ได้หลานสาวมาฟรีๆ ก็จูงมือถังเป่าแล้วพูดว่า "ไป กลับบ้านกับยาย"
ถังเป่ายังไม่ลืมหัวหน้าหมู่บ้านหยาง หันไปพูดว่า "ลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ขอบคุณนะคะ"
"เด็กดี กลับบ้านกับยายเถอะ" หัวหน้าหมู่บ้านหยางโบกมือลา
สามรุ่นปู่ย่าตายายลูกหลานก็พากันกลับบ้านอย่างมีความสุข
จูชื่อเห็นว่าตนเองวางแผนมานานแต่ไม่ได้อะไรเลย ก็ร้องไห้โฮอยู่ที่ลานบ้านของตัวเอง
ลู่เทียนไช่อายุมากกว่าถังเป่าหนึ่งปี รู้ว่าแม่ร้องไห้ก็เพราะถังเป่าดาวเคราะห์ร้ายนั่น เด็กร้านี้โมโห คิดไว้ว่าเดี๋ยวกลับไปต้องตีถังเป่าเพื่อระบายความแค้นให้แม่
*
หลี่ชื่อและเต๋ออู่พาถังเป่ากลับมาที่บ้าน บ้านของพวกเขาอยู่ใจกลางหมู่บ้าน อยู่คนละด้านกับบ้านหัวหน้าหมู่บ้านหยาง ทั้งหน้าและหลัง
ครอบครัวอยู่อาศัยในบ้านสิบกว่า rooms ยังมีลานกว้างๆ อีก
คนที่อยู่บ้านตอนนี้ ยืนกันเต็มลานไปหมด พอเห็นถังเป่าเดินเข้ามา สายตาทุกคู่ก็จ้องมาที่เด็กน้อยคนนี้
หยางหยินเหอหลานชายคนเล็กของตระกูลหยางวิ่งเข้ามาถามว่า "ยาย ถังเป่าจะมาอยู่บ้านเราจริงๆ เหรอ"
"ใช่ เจ้าชอบไหมล่ะ" หลี่ชื่อถาม
ตอนถามนางก็เผลอมองตาปู่ กับลูกชายและลูกสะใภ้ด้วย
ตอนแรกที่นางพูดว่าจะเลี้ยงถังเป่า จริงๆ แล้วเป็นเพราะเห็นเด็กน้อยแล้วอดใจไว้ไม่อยู่ชั่วขณะ พอพูดออกไปแล้วก็แอบกังวลนิดหน่อย กลัวว่าคนในบ้านจะไม่เห็นด้วย คิดว่าเลี้ยงเด็กอีกคนเป็นการสิ้นเปลืองข้าว
เพราะงั้นคำถามนี้ของนาง ไม่ได้ถามแค่หลานชาย แต่ถามคนอื่นๆ ด้วย
"งั้นนางอายุเท่าไหร่กันแน่ ถ้านางเรียกฉันว่าพี่ ฉันจะชอบมาก แบ่งไข่ทั้งฟองให้ได้เลย แล้วฉันจะไปหา กูซาน เปรียบเทียบกับเขา กูซานนั่นทั้งวันเอาแต่โม้ว่ามีพี่สาว มีพี่สาวแล้วเก่งนักเหรอ ฉันมีน้องสาว เขามีไหมล่ะ"
หลี่ชื่อขำไม่ออกถามว่า "ถ้าเกิดว่าแก่น้อยกว่านางล่ะ"
"งั้น... งั้นก็ชอบแบบธรรมดาๆ หน่อย แบ่งไข่ให้นางแค่ครึ่งฟอง" หยางหยินเหอพูดพลางจ้องตาถังเป่าไปด้วย ห้ามอายุมากกว่าฉันนะ ห้ามอายุมากกว่าฉันนะ...
ถังเป่าเห็นอีกฝ่ายจ้องจนตาจะหลุดออกมา ก็พูดว่า "หนูห้าขวบ"
หยางหยินเหอยาก็ยิ้มออกมาทันที "ดีมาก ฉันหกขวบ แก่น้อยกว่าฉัน ไป เดี๋ยวพาไปหากูซาน ให้เขาดูสิว่าน้องสาวฉันสวยกว่าพี่สาวเขาแค่ไหน"
เขาจะลากถังเป่าไป หลี่ชื่อก็รีบรั้งไว้ "กลับมาก่อน จะกินข้าวเย็นอยู่แล้ว ไปทำไม วันพรุ่งนี้ค่อยไป"
"งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันไป"
"แกยังพูดคนอื่นเขาชอบโม้ แกเองก็โม้ไม่น้อย" หลี่ชื่อจิ้มหัวหลานชาย แล้วหันไปพูดกับเฉินชื่อภรรยาของเต๋ออู่ "คนที่สอง ไปตักน้ำมาล้างตัวให้เด็กคนนี้ก่อน"
"ได้ค่ะ"
เฉินชื่อยกอ่างน้ำออกมาจากครัวเร็ว
ถังเป่าเห็นเฉินชื่อจับมือตนจะช่วยล้าง ก็พูดว่า "ป้าสะใภ้ หนูล้างเองได้"
"ล้างเองไม่สะอาดหรอก ให้แม่ล้างให้" เฉินชื่อจับมือเล็กๆ ของนาง พลางคิดในใจว่ามือนุ่มและบางเบาจริงๆ
"ขอบคุณค่ะ"
"คนในบ้านเดียวกันไม่ต้องขอบคุณหรอก แม่เต็มใจล้างให้ถังเป่าอยู่แล้ว"
เฉินชื่อจับมือถังเป่าล้างอย่างมีความสุข แต่เหมยชื่อภรรยาของเต๋อซวงที่ยืนอยู่ข้างๆ พอได้ยินนางเรียกตัวเองว่าแม่ไม่หยุดปาก ก็เริ่มไม่พอใจ