กล่าวจบ เซียวอวิ๋นหวงก็หันหลังจากไปโดยไม่ลังเล
ฉินชางเย่าชะงักไปก่อน
เรื่องที่ข้าพูดกับเซียวอวิ๋นหวงน่ะหรือ?
แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ
อ้อ~~~
เรื่องนั้นนี่เอง!
ฮึ ๆ
ข้าก็ว่าแล้ว องค์หญิงใหญ่ท่านนี้สักวันต้องคิดได้ แถมยังจะมาขอให้ข้าเข้าไปด้วยซ้ำ
ดูสิ มาแล้วไม่ใช่หรือ
สำหรับคำขอเช่นนี้ ฉินชางเย่ามักไม่เคยปฏิเสธ
「คุณหนูเสิ่น ผู้อาวุโสโจว ท่านประธานลู่ รองประธานหาน เชิญเข้าไปนั่งในจวนด้วยกันดีหรือไม่」
ฉินชางเย่าอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง เขาเอ่ยพลางยิ้มแย้ม
แม้วันนี้พวกเขาจะไม่มา ฉินชางเย่าก็จัดการเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว
แต่ในเมื่อพวกเขาเลือกมาสนับสนุนเขา บุญคุณครั้งนี้ ฉินชางเย่าย่อมจดจำไว้ในใจ
เขาเป็นคนเด็ดขาดในการสังหารก็จริง แต่ก็ยึดถือการตอบแทนบุญคุณมาโดยตลอด
พอได้ยินคำพูดของฉินชางเย่า แววตาของลู่ชิงซานกับหานซงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
「ขอบคุณท่านอาจารย์!!」
เสิ่นชิงเยว่ยิ้มงดงามเช่นกัน
「ได้สิ」
รอยยิ้มของนางงดงามราวภาพวาด ทั้งยังเปี่ยมเสน่ห์นับหมื่น จนผู้คนรอบข้างหลายคนมองอย่างเหม่อลอย
ซูชิงหานยืนอยู่ด้านหลังฉินชางเย่า ดวงตาเย็นชาขยับไหวเล็กน้อย
ไม่รู้เพราะเหตุใด นางถึงรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้ดูแลเสิ่นผู้นี้อยู่บ้าง
「ท่านอารอง วันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมาเยือนจวน จัดคนไปเตรียมชาเถิด」
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินเสวียนคงจึงได้สติจากความตื่นตะลึงต่อเนื่องเมื่อครู่
ไม่ว่าจะเป็นผู้ดูแลห้างการค้าเสิ่น หรือประธานสมาคมนักปรุงโอสถทั้งสองคน ล้วนเป็นบุคคลชั้นยอดในนครหลวง
แต่บุคคลระดับนี้กลับให้ความเคารพหลานชายของตนถึงเพียงนี้ แล้วฉินเสวียนคงจะไม่ตกตะลึงได้อย่างไร
ฉินเสวียนคงสูดลมหายใจลึก พยักหน้ารับ
「ได้!」
「คนมาเร็ว รีบเตรียมชา จัดงานเลี้ยง วันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมาเยือนจวนฉิน ห้ามปล่อยให้เสียมารยาท!」