ฉินเสวียนเลี่ย ผู้แข็งแกร่งขั้นคลังเทพผู้ยิ่งใหญ่ กลับถูกฉินชางเย่าบีบจนต้องถอย ทั้งยังได้รับบาดเจ็บ!
หากไม่ได้เห็นกับตา เกรงว่าคงไม่มีใครกล้าเชื่อ
“เซียวเอ๋อร์ ลูกแม่!”
หลิ่วหว่านหรงทรุดเข่าลงกับพื้น จ้องมองสถานที่ที่ฉินหลิงเซียวหายไป ราวกับเสียสติไปอย่างสิ้นเชิง
ดวงตาทั้งสองของนางแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่เหลือเค้าสตรีสูงศักดิ์ดังเช่นก่อนหน้าแม้แต่น้อย
ฉินหลิงเซียวเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของนาง และเป็นรากฐานที่ทำให้นางยืนหยัดเคียงข้างฉินเสวียนเลี่ยได้ตลอดหลายปีมานี้
แต่บัดนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างสูญสิ้นแล้ว
ความมั่งคั่งเกียรติยศและความทะเยอทะยานทั้งหมดของนาง ถูกหมัดเดียวของฉินชางเย่าทำลายจนแหลกสลาย
“ฉินชางเย่า!”
หลิ่วหว่านหรงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“เจ้าสัตว์เดรัจฉาน!”
“เจ้าฆ่าลูกข้า ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!”
สิ้นเสียง นางก็พุ่งเข้าใส่ฉินชางเย่าโดยไม่สนสิ่งใด
แม้พลังบำเพ็ญของหลิ่วหว่านหรงจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่ตอนนี้นางเสียสติไปแล้ว ตั้งใจจะลากฉินชางเย่าให้ตายตกตามกัน
ฉินชางเย่ามองหลิ่วหว่านหรงที่พุ่งเข้ามา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นชา
“ถอนรากถอนโคนให้สิ้น เจ้าอยากมาตายเอง เช่นนั้นก็อย่ามาโทษซื่อจื่ออย่างข้า!”
แน่นอนว่าเดิมทีฉินชางเย่าก็ไม่ได้คิดจะปล่อยหลิ่วหว่านหรงไปอยู่แล้ว
แม่ลูกคู่นี้ทะเยอทะยาน ไม่เพียงคิดชิงทุกสิ่งของเขาไป แม้แต่ชีวิตของเขาก็ยังหมายปอง
ฉินชางเย่าไม่ใช่พระแม่ผู้เปี่ยมเมตตา ย่อมต้องกำจัดให้สิ้นซาก!
ขณะกล่าว เขาค่อย ๆ ยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
เปลวเพลิงสีเหลืองเรืองรองสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบงันตรงปลายนิ้ว