เสิ่นชิงเยว่
เสิ่นชิงเยว่
สาวใช้ไม่คิดเลยว่าฉินชางเย่าจะจู่ ๆ ก็ทำเรื่องเช่นนี้
ฉินชางเย่ากลับพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ก่อนค่อย ๆ หยิบกล่องผ้าไหมประณีตซึ่งบรรจุโอสถหวงหยวนเก้าลายออกมา จากนั้นประคองไว้ในมือ
“ทุกท่าน ขออภัยที่รบกวน”
“วันนี้ข้ามาที่นี่ ไม่มีธุระอื่นใด เพียงเตรียมจะขายโอสถเม็ดหนึ่งที่ห้างสกุลเสิ่น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้คนไม่น้อยพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิกล
โอสถหรือ?
แค่นี้เอง?
บางคนยังนึกว่าจะเป็นเรื่องใหญ่โตเสียอีก
ห้างสกุลเสิ่นเป็นห้างที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นเหลียง แต่ละวันมีโอสถเข้าออกไม่รู้ตั้งเท่าไร
ไม่ต้องพูดถึงโอสถขั้นต่ำทั่วไป ต่อให้เป็นโอสถระดับหนึ่ง ที่นี่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยวางขาย
ขายโอสถเม็ดเดียว จำเป็นต้องเอิกเกริกถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
นักยุทธ์วัยกลางคนคนหนึ่งอดพึมพำไม่ได้
“โอสถอะไรกัน ถึงได้ทำลึกลับเสียขนาดนี้ คงไม่ใช่โอสถวิเศษในตำนานหรอกกระมัง?”
คนหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ พลันหัวเราะออกมา
โอสถวิเศษหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร!
เขาแกว่งกล่องผ้าไหมในมือแล้วกล่าวต่อ
“นับว่าไม่ใช่โอสถขั้นสูงอะไร เป็นเพียงโอสถหวงหยวนระดับหนึ่งเม็ดเดียว”
ทุกคน “...”
คนบางส่วนที่เพิ่งเริ่มสนใจ พลันเตรียมหันหลังกลับในทันที
โอสถหวงหยวนหรือ?
แม้โอสถระดับหนึ่งจะล้ำค่าในสายตานักยุทธ์ทั่วไปจริง ๆ
แต่ที่นี่คือห้างสกุลเสิ่น คนที่มาจับจ่ายส่วนใหญ่ล้วนมีฐานะอยู่บ้าง
ต่อให้ซื้อโอสถระดับหนึ่งไม่ไหว อย่างน้อยก็ต้องเคยเห็น
มีอะไรให้น่าดู?
ทว่าในวินาทีถัดมา ฉินชางเย่าก็เสริมขึ้นอย่างไม่รีบร้อนอีกสองคำ
“โอสถเม็ดนี้มีเก้าลาย”