ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น ลานกว้างทั้งแห่งก็พลันเงียบสงัดลงอีกครั้ง
ทุกคนหันไปมองทางตระกูลฉินแทบจะพร้อมกัน
เห็นฉินเสวียนคงยืนเอามือไพล่หลัง สีหน้าสงบนิ่ง สายตาเลื่อนจับอยู่บนร่างเซียวจิ่งเสวียนอย่างเรียบเฉย
“ผลึกวิญญาณขั้นต่ำสองแสน เดิมพันว่าซื่อจื่อตระกูลฉิน ฉินชางเย่าจะเป็นฝ่ายชนะ”
สิ้นเสียง บริเวณโดยรอบก็พลันแตกฮือ
“อะไรนะ?”
“ตระกูลฉินเดิมพันผลึกวิญญาณขั้นต่ำสองแสน?”
“ประมุขตระกูลฉินเสียสติไปแล้วหรือ นั่นผลึกวิญญาณขั้นต่ำสองแสนเชียวนะ!”
“ถึงจวนโหวเจิ้นเป่ยจะมั่งคั่งเพียงใด ก็ไม่ควรเอามาทิ้งขว้างเช่นนี้กระมัง?”
“หรือฉินชางเย่าจะมีไพ่ตายอะไรจริง ๆ?”
“ไพ่ตาย? ล้อกันเล่นหรือ เวลาสามวัน ต่อให้เขามีไพ่ตายยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ไม่มีทางเอาชนะซูชิงหานได้หรอก!”
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่มามุงดูต่างพากันอึ้งงัน
ฉินชางเย่าเดิมพันข้างตัวเองก็แล้วไปเถิด
อย่างไรเสียก็ยังเป็นวัยหนุ่ม ยึดถือศักดิ์ศรี ไม่ยอมก้มหัวสักหน่อย ย่อมพอเข้าใจได้
แต่ฉินเสวียนคงนั้นต่างออกไป เขาเป็นถึงประมุขตระกูลฉิน ทั้งยังเป็นผู้กุมอำนาจแห่งจวนโหวเจิ้นเป่ยในเวลานี้
เหตุใดถึงได้บ้าตามฉินชางเย่าไปด้วย?
ผลึกวิญญาณขั้นต่ำสองแสน เดิมพันว่าฉินชางเย่าจะชนะ
นี่ไม่ต่างอะไรกับยกเงินให้คนอื่นเปล่า ๆ หรอกหรือ?
แม้แต่ศิษย์ตระกูลฉินหลายคนก็ยังยืนตะลึง
“ประมุข...เดิมพันว่าซื่อจื่อจะชนะจริงหรือ?”
“ผลึกวิญญาณขั้นต่ำสองแสนเชียวนะ”
“ถ้าแพ้ขึ้นมา...”
“หุบปาก! ในเมื่อประมุขวางเดิมพัน ย่อมมีเหตุผลของประมุข”
“แต่ว่า...”
คนตระกูลฉินต่างรู้สึกทั้งสงสัยทั้งกังวล ไม่รู้ว่าฉินเสวียนคงไปเอาความมั่นใจมาจากที่ใด