เสิ่นชิงเยว่ไม่ลังเล รีบเอ่ยขึ้นทันทีว่า:
“สมุนไพรวิญญาณส่วนใหญ่มีอยู่ในคลังสินค้าของห้างการค้าเสิ่น”
“มีเพียงไม่กี่ชนิดที่ของขาดชั่วคราว แต่สามารถเบิกมาจากสาขาใกล้เคียงได้”
“อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ก็รวบรวมได้ครบ”
ฉินชางเย่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“ดี”
สมกับเป็นห้างการค้าเสิ่น ของมีครบครันจริง ๆ เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหาสมุนไพรวิญญาณที่อื่นอีก
เสิ่นชิงเยว่ยิ้มหวาน
“ซื่อจื่อฉินโปรดวางใจ พรุ่งนี้เมื่อเตรียมของครบแล้ว ข้าจะส่งคนไปส่งถึงจวนโหวเจิ้นเป่ย”
ฉินชางเย่ายิ้มพลางกล่าวว่า:
“เช่นนั้นต้องรบกวนคุณหนูเสิ่นแล้ว”
เสิ่นชิงเยว่ยิ้มตอบว่า:
“เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
เมื่อเจรจาซื้อขายเรียบร้อย ฉินชางเย่ก็ลุกขึ้นเตรียมจากไป
“เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าขอตัวก่อน”
เสิ่นชิงเยว่ลุกขึ้นเช่นกัน
“คุณชายฉิน เดินทางดี ๆ”
ฉินชางเย่พยักหน้า ก่อนหมุนกายเดินออกจากชั้นเก้า
ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ทั้งชั้นเก้าพลันเงียบสงัด
เสิ่นชิงเยว่ไม่ได้รีบนั่งลง หากยืนอยู่ข้างหน้าต่าง
นางมองลงไปเบื้องล่างผ่านหน้าต่างชั้นเก้าอย่างเงียบงัน
ไม่นานนัก ร่างของฉินชางเย่ก็เดินออกจากประตูใหญ่ของห้างการค้าเสิ่น แล้วปะปนไปกับฝูงชนที่พลุกพล่านในนครหลวง กระทั่งลับหายไปอย่างสิ้นเชิง
เสิ่นชิงเยว่จึงค่อย ๆ ละสายตากลับมา
“ผู้อาวุโสโจว ออกมาเถิด”
สิ้นเสียง ภายในห้องยังคงเงียบสนิท
ครู่ต่อมา กลับมีเสียงชราดังขึ้นจากหลังฉากกั้นหยกขาว
“คุณหนู ประสาทสัมผัสของท่านเฉียบคมขึ้นทุกทีแล้ว”
จากนั้นชายชราผมขาวในชุดคลุมสีเทาก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากหลังฉากกั้น