“เดือนก่อน โรงงานได้รับคำสั่งจากกรมที่สาม ให้คัดช่างฝีมือระดับสูงกลุ่มหนึ่งไปช่วยก่อสร้างทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แผนกของเรารับหน้าที่คุ้มกันพวกเขาไปยังค่ายพิทักษ์นอกเมือง จากนั้นทหารในค่ายจะคุ้มกันต่อไปจนถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ใครจะคิดว่าพอออกจากเมืองไปได้ไม่ไกล ก็ถูกสายลับศัตรูซุ่มโจมตีเข้าเสียแล้ว”
หลิวต้าหลงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนกล่าวว่า “ไม่รู้พวกสายลับนั่นไปเอาอาวุธร้ายแรงมาจากไหน มีทั้งปืนครก! ตอนค่ายพิทักษ์ได้รับข่าวแล้วรีบมาถึง พี่น้องของเราก็พลีชีพกันหมดแล้ว แต่ยังดีที่พวกคนงานหนีกลับมาได้ มีแค่สามคนที่บาดเจ็บเล็กน้อย”
“จัดการเรื่องหลังความตายของพี่น้องเราอย่างไรบ้าง?”
เหออวี่เฟิงถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ทางโรงงานก็มีน้ำใจไม่น้อย พี่น้องทุกคนได้รับการเชิดชูเป็นวีรชนหลังเสียชีวิต ครอบครัวได้รับเงินช่วยเหลือ และยังสงวนตำแหน่งงานไว้ให้ด้วย เพียงแต่พี่น้องคนอื่น ๆ ยังไม่ได้แต่งงาน มีแค่หัวหน้าแผนกสองคนที่มีครอบครัวแล้ว”
หลิวต้าหลงกล่าวอย่างจนใจว่า “ลูก ๆ ของหัวหน้าแผนกสองคนนั้นก็ยังเล็ก ทางโรงงานเลยเก็บแฟ้มประวัติของพวกเขาไว้ก่อน รอเลือกคนมารับช่วงต่อได้แล้วค่อยจัดการอีกที พอท่านมาถึง สิ่งสำคัญที่สุดก็คือจัดคนในแผนกของเราให้ครบ ไม่อย่างนั้นถ้ามีภารกิจอะไรขึ้นมา เกรงว่าจะรับมือไม่ไหว”
“เดือนนี้ทั้งเดือน โรงงานไม่ได้จัดการอะไรเลยหรือ?”
เหออวี่เฟิงขมวดคิ้ว “ผู้บริหารคนอื่นมัวทำอะไรกันอยู่?”
“ก็เพราะผู้อำนวยการหยางกับหัวหน้าหลี่น่ะสิครับ”
หลิวต้าหลงยักไหล่ “คนในแผนกป้องกันของเราค่อนข้างมั่นคงมาตลอด พอมีตำแหน่งว่างตั้งมากมาย แถมยังเป็นงานภาคสนาม ผู้อำนวยการหยางกับหัวหน้าหลี่ก็แย่งกันหนัก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเอาชนะอีกฝ่ายได้ สุดท้ายพี่น้องของเราก็พลอยลำบากไปด้วย”