“เชิญเข้ามา”
เสียงทุ้มหนักดังมาจากในห้องทำงาน
หลินเจี้ยนเฉียงผลักประตู พาเหออวี่เฟิงเดินเข้าไปในห้องทำงาน
ห้องทำงานไม่ใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ก็เรียบง่าย
โต๊ะทำงานตัวหนึ่งซึ่งสีลอกไปแล้วตั้งชิดหน้าต่าง ตรงข้ามโต๊ะมีเก้าอี้สองตัว
มุมห้องมีชุดโซฟา ด้านข้างขึงม่านบังเตียงที่อยู่ด้านหลัง ข้างเตียงมีราววางอ่างล้างหน้าซึ่งแขวนผ้าขนหนูกับของใช้ส่วนตัวไว้
ผนังด้านตะวันออกของห้องเป็นชั้นหนังสือเต็มแผง อัดแน่นไปด้วยหนังสือและเอกสารเกี่ยวกับเครื่องจักร
หวังฝูเจียงกำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดูท่าอายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างผอมเพรียว ดวงตาเป็นประกาย ให้ความรู้สึกกระตือรือร้นและมุ่งมั่น
“เลขาฯ หวัง นี่สหายเหออวี่เฟิงที่เพิ่งกลับมาจากช่วยงานก่อสร้างในเกาหลีเหนือครับ เขาจะมาประจำโรงงานเราในตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย ผมลงทะเบียนให้เรียบร้อยแล้วครับ”
หลินเจี้ยนเฉียงชี้ไปทางเหออวี่เฟิง “ท่านมีคำสั่งอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?”
“สหายเหออวี่เฟิง ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ!”
หวังฝูเจียงลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น เดินอ้อมโต๊ะมาจับมือเหออวี่เฟิง แล้วพาเขาไปนั่งบนโซฟา
เลขานุการที่อยู่ห้องข้าง ๆ ได้ยินเสียงจึงรีบเข้ามาดู เมื่อเห็นว่าเลขาฯ มีแขก ก็ยกน้ำชามาให้อย่างคล่องแคล่ว พอเห็นหวังฝูเจียงไม่มีอะไรจะสั่งต่อก็ถอยออกไป
“เลขาฯ เหอ สหายเหอ เชิญคุยกันตามสบายครับ ผมยังมีธุระอีกนิดหน่อย ขอตัวก่อน”
หลินเจี้ยนเฉียงกล่าวลา แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมเลขานุการ ก่อนจะปิดประตูตามหลัง