ลานบ้านสี่ประสาน
เหออวี่จู้กำลังยอง ๆ อยู่บนขั้นบันไดหน้าบ้าน ล้างหน้าแปรงฟัน
เหออวี่สุ่ยลากเตาถ่านออกมาจากห้องข้างฝั่งตะวันออก ตั้งหม้อบนเตาแล้วอุ่นหมั่นโถวที่เหลือจากเมื่อวาน
เธอเห็นเหออวี่จู้คาบแปรงสีฟันไว้ในปาก ขณะซักผ้าขนหนูอยู่ข้างอ่างน้ำ
ฉินหวยหรูยืนอยู่ใต้ทางเดินมีหลังคา ใช้มือขยี้ตา เมื่อวานเธอพิงเก้าอี้ในห้องคนป่วย นอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว พอขยี้ตาเข้า ตาก็ยิ่งแดงก่ำ
“จู้จื่อ”
ฉินหวยหรูบิดชายเสื้อเดินไปหาเหออวี่จู้ ดวงตาแดงเรื่อชุ่มฉ่ำ ขนตาเปียกน้ำตาจนจับกันเป็นแพ
“พี่ฉิน กลับมาแล้วเหรอครับ”
พอได้ยินเสียงหวานเลี่ยนของฉินหวยหรู เหออวี่จู้ก็สะดุ้งทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว ก่อนหันกลับไป รอยยิ้มพลันเบ่งบานเต็มใบหน้าชรา
“จู้จื่อ คราวนี้ตงซวี่ของเธอเจ็บหนักจริง ๆ ซี่โครงหักไป 3 ซี่ ขาซ้ายก็หักด้วย…”
ฉินหวยหรูเช็ดหางตา ทำท่าราวกับถูกกระทำอย่างแสนสาหัสแล้วพูดว่า “แม่ฉันก็ฟันหลุดไปซี่หนึ่งด้วย…”
“นี่… พี่ชายผมลงมือหนักไปหน่อยจริง ๆ…”
เมื่อเผชิญหน้ากับฉินหวยหรูที่น้ำตาคลอ เหออวี่จู้ก็หน้าแดงขึ้นมา ก้มหน้าพึมพำ
ส่วนความตั้งใจที่เมื่อคืนเพิ่งรวบรวมได้ว่าจะไปทวงเงินจากตระกูลเจี่ย ก็ถูกโยนทิ้งไปในพริบตา
“พี่สะใภ้ตระกูลเจี่ย เมื่อวานเจี่ยตงซวี่กับแม่ของเขา เจี่ยจางซื่อ ต่างก็หาเรื่องใส่ตัวกันเองทั้งนั้น หัวหน้าหวังก็ตัดสินเรื่องนี้ไปแล้ว ตอนนี้พี่มาพูดเรื่องพวกนี้กับพี่ชายฉันหมายความว่ายังไง?”