“เสี่ยวเฟิง ทำอะไรก็ต้องทำให้เสร็จ เริ่มกวาดพื้นแล้วก็ทำให้เสร็จก่อน!”
หลังสูบบุหรี่เสร็จ หลี่เยว่ตบไหล่เหอเสี่ยวเฟิงพลางถลึงตาใส่ “หัวหน้าบอกว่าไม่ต้องกวาดก็เลยไม่กวาดหรือ? ถ้าเขาบอกให้กินขี้ นายจะกินไหม?”
“คิดว่าหัวหน้าเป็นนายหรือไง?”
เหอเสี่ยวเฟิงยิ้มประจบ “ใช่ไหมครับหัวหน้า?”
“พวกนายพอได้แล้ว นั่งก่อน มาคุยกันหน่อย”
เหออวี่เฟิงยิ้มพลางโบกมือ วางชุดทำงานกับข้าวของอื่น ๆ ที่ถือมาลงบนโต๊ะของผมอย่างลวก ๆ แล้วเรียกทุกคนมานั่งล้อมโต๊ะ
หูเว่ยหมินหยิบเมล็ดแตงกับถั่วลิสงจากลิ้นชักมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบแก้วที่เหออวี่เฟิงเพิ่งได้รับมาแล้วชงชาหยาบให้เขาหนึ่งแก้ว
“พวกนาย ฉันฟังต้าหลงเล่าเรื่องสถานการณ์ของแผนกเราให้ฟังมาบ้างแล้ว”
เหออวี่เฟิงรับแก้วมา พยักหน้าให้หูเว่ยหมินเป็นเชิงบอกให้นั่งด้วย ก่อนจะกวาดตามองทุกคน “เมื่อครู่ฉันเพิ่งออกจากห้องทำงานของเลขาหวัง เลขาหวังอยากให้ฉันรับหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกไปก่อน แล้วรีบจัดคนให้ครบ ตอนแรกแผนกเรามีกันกี่คน?”
“รวมรองหัวหน้ากับหัวหน้าแล้ว ทั้งหมด 32 คนครับ”
หลี่เยว่ตอบด้วยน้ำเสียงหดหู่เล็กน้อย “ปกติห้องทำงานเราครึกครื้นที่สุด ตอนนี้กลับกลายเป็นที่ที่เงียบเหงาที่สุดในโรงงานไปแล้ว”
“เอาละ เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป เรายังต้องรับช่วงงานของพวกเขา แล้วเดินหน้าต่อ”
เหออวี่เฟิงตบไหล่หลี่เยว่ “ตอนนี้แผนกเรารวมฉันด้วยก็มีแค่ห้าคน เท่ากับยังขาดอีก 27 ตำแหน่ง พวกนายมีคนที่เหมาะสมอยู่ในใจไหม?”