“อ้าว สะใภ้บ้านเจี่ยก็อยู่ด้วยหรือ? ไม่อยู่โรงพยาบาลดูแลแม่กับตงซวี่ กลับมาหลบงานอยู่ที่บ้านคนเดียวหรือไง?”
ยายหูหนวกกลอกตาเล็ก ๆ ไปมา ก่อนจะเหลือบมองอาหารสามกล่องบนเตาที่เริ่มมีไอร้อนลอยขึ้นมา จากนั้นก็เดินเข้าห้องอย่างเป็นธรรมชาติ เลื่อนเก้าอี้นั่งลง แล้วกวาดตามองฉินหวยหรูพลางเอ่ย
“คุณยาย ฉันกลับมาทำกับข้าวให้แม่กับตงซวี่น่ะค่ะ”
ฉินหวยหรูรวบผมให้เรียบร้อย ก่อนฝืนยิ้มออกมา
พอเห็นยายหูหนวก เธอก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลขึ้นมา ราวกับว่าอาหารสามกล่องบนเตานั้นคงไม่ได้เอากลับไปง่าย ๆ เสียแล้ว
“จะทำกับข้าวก็ทำไป แล้วมาที่บ้านจู้ทำไม? อย่าบอกนะว่ายังคิดจะให้จู้ช่วยทำกับข้าวให้?”
ยายหูหนวกหรี่ตาพูด
“คุณยาย ฉันแค่คิดว่าแม่กับตงซวี่บาดเจ็บหนัก ต้องบำรุงร่างกายให้ดี แต่ที่บ้านฉันไม่มีแป้งขาวสักนิดเลย...”
ฉินหวยหรูพูดพลางเริ่มเช็ดน้ำตา ท่าทางน่าสงสารกับเสียงออดอ้อนนุ่มนิ่มนั่น ทำเอาผู้ชายคนไหนเห็นก็ใจสั่นได้ทั้งนั้น
“พอได้แล้ว นั่นมันเรื่องของบ้านเธอ ผู้หญิงมีสามีแล้วอย่างเธอเที่ยวไปมาหาสู่บ้านหนุ่มโสดอยู่เรื่อยก็ไม่เหมาะ รีบกลับไปซะ อย่ามาคอยหมายตาข้าวของเล็ก ๆ น้อย ๆ ของจู้เรา”
ยายหูหนวกไม่หลงกลมารยาของเธอ ไล่ส่งอย่างไม่ไว้หน้า
เหออวี่สุ่ยกลอกตาเงียบ ๆ พลางคิดในใจว่า ยายแก่ใกล้ลงโลงอย่างเธอก็ยังจ้องข้าวของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเราเหมือนกันไม่ใช่หรือไง