“เหลวไหล!”
เหออวี่เฟิงตบหัวเหออวี่จู้ไปหนึ่งที พลางด่ากลั้วหัวเราะว่า “ลุงใหญ่ยังไม่ตายเสียหน่อย!”
“ใช่ ๆ พี่ใหญ่ อย่าโกรธเลย!”
เหออวี่จู้ก้มหน้ายอมรับผิดอย่างว่าง่าย “อวี่สุ่ย รีบช่วยพูดกับพี่ใหญ่ให้หน่อย!”
“ฮึ!”
เหออวี่สุ่ยเบ้ปาก พูดอย่างดูแคลนว่า “พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว พี่ใหญ่พูดอะไรพี่ก็ไม่ฟัง ยังคิดจะอาศัยบารมีพี่ใหญ่อีก ฝันไปเถอะ!”
“อวี่สุ่ย บอกพี่มาสิว่าเจ้าทึ่มนี่ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกวันนี้?”
เหออวี่เฟิงได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วทันที
ฉินหวยหรูซึ่งรู้สึกตั้งแต่เมื่อครู่ว่าเรื่องไม่ชอบมาพากล จึงหลบเข้าไปอยู่ตรงมุม ใจพลันเย็นวาบ แอบย่องหมายจะหนีออกไป
แต่พอเดินเข้ามาในลานบ้าน นางกลับสะดุดมีดสั้นที่ยังปักอยู่บนพื้น ล้มคะมำลงไปทั้งตัว สั่นงันงก ก่อนจะกลิ้งไปกองรวมกับยายหูหนวกที่ยังกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น
“โอ๊ย!”
เสียงร้องโอดโอยของยายหูหนวกซึ่งก่อนหน้านี้ยังแกล้งร้องอยู่บ้าง พลันดังสูงขึ้นมาหลายระดับ ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวราวกับเห็นผี
เหออวี่เฟิงเลิกคิ้ว พยายามกดมุมปากที่เกือบยกยิ้มเอาไว้
หูของเขาดี จึงได้ยินชัดเจนว่าซี่โครงของยายหูหนวกส่งเสียงกร๊อบเบา ๆ มีโอกาสสูงว่าจะแตกไปแล้ว
แต่ฉินหวยหรูยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางลนลานพยายามปีนลุกขึ้น มือไม้คว้าสะเปะสะปะ จนยายหูหนวกต้องรับเคราะห์ เสียงร้องโหยหวนถึงกับแหบพร่า!
เพื่อนบ้านรอบ ๆ ได้ยินเสียงเอะอะจากลานกลางมานานแล้ว แต่ต่างก็หลบอยู่ในบ้าน ทำเป็นไม่ได้ยิน