เงาร่างหนึ่งแล้วหนึ่งเล่าเดินวนอยู่ภายในเกาะ พากันยุ่งวุ่นกับกิจการต่าง ๆ ไม่หยุดหย่อน
จะเห็นได้ว่าบนเกาะนั้นมีแปลงยาโอสถของเผ่าทะเลกระจายอยู่เป็นหลายแห่ง และยังมีสัตว์ปีศาจนับไม่ถ้วนถูกเลี้ยงขังไว้ที่นี่
"ทำงานแล้วยังไม่ตั้งใจ ขี้เกียจเช่นนี้ ช่างไม่ต่างอะไรจากสัตว์เดรัจฉานพวกนี้เลย!"
"ไม่อยากกินข้าวมื้อเย็นแล้วงั้นสินะ? แปลงยาโอสถเพียงเท่านี้ยังดูแลไม่ได้ สองชั่วยามได้แค่นี้ อยากรนหาที่ตายหรือไง? พวกมนุษย์พวกเจ้า ช่างเป็นของไร้ค่า ถังข้าวกินเปล่าทั้งนั้น"
เสียงตำหนิต่อว่านานัปการดังขึ้นเป็นครั้งคราว
เปรี้ยง เปรี้ยง!
หลังจากคนจำนวนมาก ผู้เชี่ยวชาญแห่งเผ่าทะเลกำลังถือแส้ยาวฟาดลงอย่างโหดเหี้ยม ทำให้หลายคนแผ่นหลังเปิดอกเปิดเนื้อ เลือดนอง ทรมานสุดบรรยาย
"อ๊า…… อย่าตีแล้ว เมตตาเราด้วยเถอะ"
มีคนกรีดร้องลั่น แต่ก็ไม่เป็นผลอันใด สิ่งที่ได้รับกลับคืนยังคงเป็นแส้ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม
มีคนแทบถูกตีจนตายคามือ สิ้นสติลงไป ถูกพวกเผ่าทะเลบางคนอุ้มพาไปโดยตรง ไม่มีใครล่ะรู้ว่าถูกส่งไปยังแห่งใด
นรกชั้นปฐพี!
เย่หานขมวดคิ้ว ไม่อาจห้ามใจไม่ให้นึกถึงสี่ตัวอักษรนี้ขึ้นมา
"ช่างเป็นสิ่งที่น่าแค้นจริง ๆ !"
คนทั้งหลายลงมายังเกาะ ทันทีที่สายตากวาดมอง ดวงตาของไป๋เย่ก็เปล่งประกายฆาตกรรมอันรุนแรง พร้อมความตั้งใจสังหารไร้ขอบเขต
ก้าวย่างหนึ่งออกไป ไป๋เย่ยื่นแขนออกไป คว้าจากข้ามหาภูมิ แส้ยาวในมือของผู้เชี่ยวชาญเผ่าทะเลนับไม่ถ้วนก็ถูกดึงมาอยู่ในกำมือโดยตรง
"ตาย!"
ไป๋เย่เปล่งเสียงเย็นชาดุดัน นิ้วมือทวนออกไป
มหาฤทธิ์จักรพรรดิระเบิดขึ้นกึกก้อง ผู้เชี่ยวชาญแห่งเผ่าทะเลตกใจสุดชีวิตร้องลั่นทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้วถูกผนึกสังหารไปโดยตรง