ครั้งอดีต ณ เขตแดนต้องห้ามสวรรค์บนทวีปเสินอู่ ผลมังกรสถิตย์ที่ผู้คนแย่งชิงกันนั้นยังไม่สุกเต็มที่ ไม่สมบูรณ์นัก
แม้จะล้ำค่ายิ่งก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับโอสถอมตะต้นนี้ซึ่งเย่หานได้บ่มเพาะขึ้นด้วยของเหลวมังกรห้ากรงเล็บสีทองผสานผืนดินเทพชั้นสูงสุด ย่อมเป็นฟ้ากับเหว
ผลมังกรสถิตย์ที่สุกเต็มที่ ค่ามีอย่างน้อยก็เพิ่มขึ้นร้อยเท่า
สรรพสิ่งมีชีวิตนับล้านนับล้านแห่งโลกันตร์นิรันดร์ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ สัตว์ปีศาจ เผ่ามาร หรือเผ่าพันธุ์พิเศษแห่งโลกันตร์ ไม่ว่าขอบเขตจะสูงต่ำ รากฐานจะลึกตื้น หากบริโภคผลมังกรสถิตย์เป็นครั้งแรก ย่อมยืดอายุได้ถึงหมื่นปีโดยตรง
"รอยประทับจากชาติก่อน บวกกับโอสถอมตะ เพียงพอแล้ว!"
เย่หานเอ่ยเบา ๆ
วิชญ์ของเขาสงบเสงี่ยมลง ชี้มือกวาดหนึ่งครา ช่องทางโลกทั้งสามร้อยหกสิบแห่งก็จมหายกลับสู่ความมืดมิด
ในที่สุด เขาก็ออกจากการปิดภาวนาแล้ว
ก้าวเท้าขึ้น เย่หานหรี่ตาข้างหนึ่งก็ตกลงจากมิดฟ้า ปรากฏตัวตรงหน้าวังยุทธต่อสู้
"เจี้ยนเฉิน!"
"ไป๋เย่!"
"หวงอิง!"
เสียงของเย่หานกังวานไปทั่วทั้งเก้ายอดเขา
เหล่าผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนลืมตาขึ้นพร้อมกัน แล้วก็เห็นเจี้ยนเฉินกับอีกสองคนก้าวข้ามห้วงอากาศขึ้นมา ลงจอดยังยอดเขากลางที่เย่หานยืนอยู่
"มีธุระอะไร?"
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว มองเย่หานด้วยสีหน้าอึดอัด
ส่วนไป๋เย่กับหวงอิงกลับเงียบงันไม่เอ่ยประโยค มองไม่ออกว่ายินดีหรือไม่พอใจ
"ออกเดินทางไปกับข้าสักระยะ!"
เย่หานกวาดสายตามองทั้งสาม "ไปเยือนแดนหายใจมหาสมุทรกัน"
"แดนหายใจมหาสมุทร?"
อัจฉริยะทั้งสามตื่นตระหนกพร้อมกัน