ฝั่งอีกฟากของทะเลหยิน-หยาง
ดูเหมือนจะเป็นแผ่นดินที่เก่าแก่และกว้างใหญ่ไพศาลเป็นที่สุด
แผ่นดินลอยค้างอยู่กลางห้วงฟากฟ้า ชั่วนิรันดร์มิว่างผลาญ
ริมฝั่ง เงาร่างนับไม่ถ้วนพากันเวียนวน
ทันทีที่เรือหยิน-หยางปรากฏขึ้น สายตานับพันนับหมื่นต่างจ้องกระหน่ำมารวดเดียว พร้อมรัศมีพลังนานัปการ
เหล่าผู้คนเริ่มลงจากเรือ
"อา...!"
วินาทีนั้น เสียงร้องโหยหวนดังสนั่น
มีคนเพิ่งก้าวลงจากเรือ ศีรษะถูกฟันขาดร่วงลง
เลือดสาดกระเซ็น ตาดูแล้วสะท้านขวัญ แต่ผู้คนบริเวณนั้นดูเหมือนจะชินชาเสียแล้ว ไม่เหลียวแลเอาใจใส่แต่อย่างใด
"ส่งยาอมฤตบนตัวเจ้าออกมา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!"
เสียงเช่นนี้ดังขึ้นเป็นระยะ อาการอันน่าสะพรึงกลัวเวียนวนโดยรอบ ล้วนจับตาล็อกเป้าไว้ที่เย่หานและเหล่าผู้เก่งกาจนับหมื่นที่กำลังลงจากเรือ
มีการรบราใหญ่ปะทุขึ้น
เหล่าผู้เก่งกาจกว่าร้อยคนที่ลงจากเรือ ต้องเจอการดักสังหาร
โชคดีที่หัวหน้าของร้อยคนนี้เป็นนักบุญแห่งขอบเขตกึ่งก้าวพลิกชะตา ภายในกายมีลมปราณถึงสามแห่ง สายเลือดและชาตะกำเนิดยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ พลังรบน่าสะพรึงสะเทือนโลก บุกทะลวงกวาดล้างทุกสิ่งอย่างเด็ดขาด ชั่วอันสั้นนิดก็บีบให้ผู้คนจำนวนมากถอยร่น ทำให้เหล่าผู้เก่งกาจโดยรอบหวาดหวั่นขมวดคิ้ว ไม่กล้าเข้าประชิดอีก
ร้อยคนนั้นรีบพร้อมกันจากไป วูบตาเดียวก็หายสูงสุดขอบฟ้าของแผ่นดินนี้
แต่ ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับสิทธิ์เช่นนี้
มีผู้คนอีกหลายร้อยคนลงจากเรือ เท้าเพิ่งแตะพื้นดิน ก็ถูกคนอื่นจับตาเป็นเป้าหมาย
การรบราเริ่มต้นขึ้น มีผู้เก่งกาจที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตนักบวชประมุขประมือกัน วิชาฆ่านานัปการปะทุระเบิดออกมาอย่างไร้การกันชีวิต ชั่ววูบเดียวก็บานปลายเป็นสงครามชีวิตตาย