“เลิกต้านทานเสียเถิด ผู้เยาว์!”
“ขอให้ข้าเข้าครอบครองร่างกายของเจ้า ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า กลับจะให้เจ้ามีชีวิตไปต่อหนึ่งทาง หาเนื้อโครงร่างใหม่ให้เจ้าเพื่อมีชีวิตอยู่ และรับเจ้าเป็นศิษย์ของข้าผู้คือเทพสงครามดอกบัวปีศาจ”
เสียงทุ้มก้องนั้นดังสะท้านไปมาในทะเลวิญญาณของเย่หาน ก่อเป็นเสียงก้องสะท้อนนับสิบนับร้อย กระหึ่มดังกึกก้อง รบกวนการหมุนเวียนของเจตจำนงองค์แท้ของเย่หาน
“เฒ่าหมา! ไสหัวออกไปจากตัวข้าซะ!”
เย่หานตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล
เขาบำเพ็ญเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์อย่างบ้าคลั่ง กระทั่งระดมพลังปราณและสายเลือดทั้งหมดในกายขึ้นมา เจตจำนงยุทธ์ของตนก็ระเบิดออกมาอย่างถึงที่สุด เพื่อจะฝืนต้าน
แต่ไม่เป็นผล
สิ่งที่อ้างว่าเป็นเทพสงครามดอกบัวปีศาจนี้ ช่างน่าสะพรึงจนวัดค่ามิได้ เจตจำนงที่บุกรุกเข้ามาในกายของเย่หานนั้นครบถ้วนสมบูรณ์ แข็งแกร่งเกรียงไกร ไม่มีทางต้านทานได้เลย
นี่มิใช่เรื่องที่เจตจำนงของเย่หานจะแข็งแกร่งเพียงใดจะเปลี่ยนผลได้ แต่เป็นช่องว่างสวรรค์กับปฐพีโดยแท้ ดั่งเด็กน้อยวัยห้าขวบชูแขนขึ้นประชันแรงกับชายฉกรรจ์กำยำ จะมีหวังชนะได้เช่นไร?
เย่หานตกตะลึงพบว่า ไม่ว่าจะระดมความลึกล้ำในตัวออกมาเพียงใดก็ไร้ผล หัวใจเทพสงครามกำลังหลอมรวมเข้ากับหัวใจของเขา และรวมไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว
หัวใจทั้งสองเกือบจะกลายเป็นเอกภาพเดียวกันเสียแล้ว
เย่หานพบว่า ความรู้สึกตัวของตนเองกลับพร่าเลือนในพริบตา มีสัญญาณดั่งจะดับสูญในชั่วขณะ
ร่างกายนี้ เริ่มหลุดจากการควบคุมของเขา
ระหว่างที่หัวใจเต้นไปมา กลับมีเลือดชนิดใหม่ผุดขึ้นมา เลือดชนิดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน