ทั่วทั้งฟ้าดินสั่นสะเทือนไปด้วยพลังสยดสยองที่คาดไม่ถึง
วิชาเก้าพันกระบี่ฟันปรากฏขึ้น ดุจดั่งผนึกภูเขาแม่น้ำนับอนันตกาล ผนึกดวงดาวทั่วทุกแดนฟ้า นี่คือวิชาอันแท้จริงที่ไร้ผู้ใดในทุกแดนสวรรค์เอาชนะได้
แม้เย่ซิงเหอยังไปไม่ถึงขั้นของอวตารแท้ปูเมี่ยเจี้ยนตี้ แต่ก็ยังแสดงออกซึ่งหัวใจสูงสุดของวิชาโจมตีสูงสุดที่ไร้เทียมทานนี้ออกมาได้
"แม้ปูเมี่ยเจี้ยนตี้อวตารแท้จะมาแสดงเก้าพันกระบี่ฟันต่อหน้าข้า ยังไม่พอเลย เจ้านี่มันสิ่งใดกัน?"
เย่หานกล่าวอย่างเรียบเฉย คิ้วหนาของเขาเปี่ยมไปด้วยแสงแห่งความเหยียดหยาม
ท่าทางเหยียดหยามเช่นนี้ ทำให้เย่ซิงเหอในตอนนี้รับไม่ได้ ใบหน้าบิดเบี้ยว เปล่งเสียงดังราวคนบ้า "หุบปาก! แล้วปูเมี่ยเจี้ยนตี้มันเป็นยังไง? แม้ข้าจะเป็นการกำเนิดใหม่ของวิญญาณจักรพรรดิ แต่ในขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ ข้าได้ปั้นกายกระบี่เทพทั้งสิบสองขึ้นมาจนครบ ครอบครองมหาวิถีที่แข็งแกร่งที่สุด ส่วนปูเมี่ยเจี้ยนตี้ในตำนานเมื่อครั้งอดีต ในวัยเท่านี้ ในขอบเขตเท่านี้ แม้กายกระบี่เทพแบบแรกยังไม่เกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ!"
"แล้วมันจะยังไง ปูเมี่ยเจี้ยนตี้นั่นน่ะ ก็แค่มือข้ามือเปื้อนไปด้วยความพ่ายแพ้!"
น้ำเสียงเย่หานเรียบสงบราวสายหมอก
"เด็กนอกตระกูลเย่ หุบปากซะ! ถ้ายังพูดถึงปูเมี่ยเจี้ยนตี้อีก ข้าจะสังหารเจ้าจนสิ้นสูญ กระทั่งครูผู้นั้นของเจ้าอย่างป้าหรูเสิน และวังยุทธต่อสู้ของพวกเจ้า ข้าจะฆ่าจนไม่เหลือแม้แต่เศษผง!"
เย่ซิงเหอยิ่งโกรธกรุด "ห้ามพูดถึงปูเมี่ยเจี้ยนตี้ขึ้นมาอีก! ในยุคเดียวกันนั้น เขาไม่มีคุณสมบัติเทียบกระบี่กับข้า ถ้าตาไม่มีประโยชน์แล้วก็เอาไปบริจาคให้คนที่ใช้ได้เถอะ ข้าตอนนี้เก่งกว่าเขาในตอนนั้นไม่ต่ำกว่าสิบเท่า!"