ชี้ขาดแพ้ชี้ขาดชนะปรากฏขึ้นแล้ว
ความเงียบมาถึงโดยฉับพลันจนคนทั้งสนามรบที่แตกตื่นโกลาหลรอบทิศพลันเงียบกริบราวกับเข็มร่วงก็ได้ยิน
ทุกสายตาจ้องมั่นไปยังสนามรบ มองทั้งสองคนด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา
เย่หาน ชนะ!
เขาบีบบังคับให้พ่ายแพ้อย่างถึงที่สุดแก่ร่างดาบเทศสิบสอง ผนึกทุกหมัดเมฆสังหารของเย่ซิงเหอจนสิ้นซาก ไร้จุดอ่อนให้เหลียวหา ลึกล้ำวัดไม่ถึง
"เย่ซิงเหอน่าสะพรึงนัก ทว่าน่าจะเป็นผู้กลับชาติมาเกิด น่าจะเป็นเทพลงมาจากสวรรค์!"
ช้านาน ผู้ใดหนึ่งเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "คนแบบนี้ หาใช่ผู้ใดอื่น คงกลับชาติมาจากแดนสวรรค์ แม้แต่เขายังพ่ายแพ้ แล้วเย่หานผู้นั้นคือใครกันแน่?"
ขณะที่เหล่าผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนกำลังเคาะคาดเดา ณ กลางสนามรบ เย่หานก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า
ตูม!
ร่างของเขาปรากฏตรงหน้าเย่ซิงเหอ แล้วเหวี่ยงขาฟาดอย่างเหี้ยมเกรียจ
เย่ซิงเหอร้องลั่น ร่างถูกเตะลอยขึ้นสู่แหลมฟ้า แล้วระเบิดลงกระแทกพื้น สาดกระเซ็นเป็นแอ่งเลือด
ตูม!
ขาอีกสายฟาดลง ระเบิดแผนกอกของเย่ซิงเหอแตกกระจาย
เลือดพรากโชก ย้อมพื้นปฐพีเป็นสีแดงฉาน
"เจ้ากดขี่ข้ามากเกินไปแล้ว!"
เย่ซิงเหอโกรธเกรี้ยวเส้นผมพลิ้วตั้งตรง น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งแทงกุดซีก
"ข้าก็กดขี่เจ้าแล้ว จะเป็นอันใด?"
เย่หานสะบัดแขนออกไป ตบปลายแขนผ่านอากาศ
เป๊ะ!
เสียงตบดังก้องกัมปนาทไปทั่วบริเวณ
ร่างเย่ซิงเหอถูกตบกระเด็นกลางอากาศ เลือดกระเซ็นร่วงโรย
ทั้งใบหน้าบวมขึ้นทันทีราวกับหัวหมู ปรากฏรอยฝ่ามือห้ารอยเด่นชัด
"เจ้าเถอะ ข้าจะบดขยำเจ้า!"
เย่หานเปล่งเสียงฆ่าฟัน ก้าวย่างไปข้างหน้า ตบอีกหนึ่งเสียง