ในสายตาของผู้อื่น การที่ท่านจ้าวเคารพกระดากเกรงเย่หานถึงเพียงนั้นย่อมไร้ซึ่งเหตุผล
เพียงแค่จักรพรรดิยุทธ์ธรรมดาเท่านั้นเอง จับมาได้เกลื่อนกลาด ไม่ต้องพูดถึงในแดนดาราแห่งนี้ แม้แต่ในแดนศักดิ์สิทธิ์จงเทียน จักรพรรดิยุทธ์ก็มีนับไม่ถ้วน
มิใช่ว่าฟ้าดินของผู้บำเพ็ญทุกแห่งจะแร้นแค้นตกต่ำดังอดีตฉางโจวแดนใต้อันไกลโพ้น
ด้วยเหตุใด ผู้เป็นเทพจักรพรรดิโดยกิตติศัพท์ ยิ่งกว่านั้นคือเทพจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ จอมยุทธ์เลิศที่ห่างจากแดนของจักรพรรดิยุทธ์เพียงก้าวเดียว ต้องมาปฏิบัติภารกิจรับใช้จักรพรรดิยุทธ์เพียงหนึ่งเดียว?
ท่านจ้าวเคยเป็นใหญ่ควบคุมทุกสรรพสิ่งในแดนศักดิ์สิทธิ์จงเทียน กระทั่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งทวีปเสินอู่ทั้งมวล กลับต้องติดตามเย่หานมาผจญภัยยังแดนดารา ช่างเป็นกิริยาอวิชชานิรนามนัก
"โง่เขลา!"
ท่านจ้าวเองก็ส่ายหัว จ้องมองชราผู้นั้นตรงหน้าด้วยความเสียดายไม่ต่างกัน
เจิ้นเทียนหลงตี้ในอดีตน่าเกรงขามเพียงใด เขาไม่เคยรับรู้ แต่เขาได้เห็นกับตาตนเองว่าเย่หานด้วยร่างของจักรพรรดิยุทธ์กลับผนึกสังหารอวตารของเสวียนจีหนวี่ตี้อย่างแข็งกร้าว ภายในทายาทแห่งฉางเซิงเพียงยกมือเหยียบย่ำก็ปราบปรามบรรดาปรมาจารย์ยุทธ์ทั้งหลายราบคาบ ยังความสะเทือนใจแด่ท่านจ้าวถึงที่สุด
ชราผมขาวไม่อาจสนใจท่านจ้าวอีกต่อไป หันขึ้นมองเย่หานทันที
ดวงตาเย็นชา ก้าวย่ำออกไปอย่างกล้าหาญ
ระหว่างก้าวเดียวนั้น ห้วงอากาศสั่นคลอน ราวกับจะถูกทำลายพังทลายลงทั้งสิ้น
สายปราณดังคลื่นสึนามิระเบิดพุ่งเข้ามาในพริบตา ท่วมท้นร่างจริงของเย่หานเข้าไปทั้งสิ้น
กลางเพดานฟ้า เย่หานหรี่ตา ไม่ขยับแม้แต่นิด ราวกับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ