ภายในวังหลวง บรรดาเชื้อพระวงศ์แห่งตระกูลเนี่ยต่างมีสีหน้าบูดบึ้ง
ผู้อาวุโสแห่งตระกูลเนี่ยคนหนึ่งก้าวขึ้นสู่ฟ้า ออกจากวังหลวงมาปรากฏตัวไม่ไกลจากเย่หาน
เขากลืนความโกรธลงแล้วเอ่ยว่า “ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยเจ้าทั้งหมด ยังจะมาพูดจาโอหังอีกหรือ”
“กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ ไม่กลัวตายกันหรือ”
เย่หานกวาดสายตามองชายเฒ่าคนนั้นอย่างเฉยเมย
“ความตายน่ะมีอะไรน่ากลัว ใครเล่าจะเป็นอมตะไร้พ่ายตลอดกาล ใครเล่าจะไม่ตายชั่วนิรันดร์”
ชายเฒ่าจ้องเขม็งที่เย่หาน ดูเหมือนจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้จะผุดขึ้น แต่สุดท้ายช่องว่างระหว่างเขาทั้งสองใหญ่เหลือเกิน จึงไม่กล้าลงมือ
“คนไม่เอาตัวรอดเพื่อตน สวรรค์ปฐพีก็ต้องลงโทษ!”
เย่หานชำเลืองมองผู้อาวุโสแห่งตระกูลเนี่ย “ข้าได้ลดทัศนคติลงแล้ว แต่มหาเทพแห่งทะเลเหนือกลับเสียคำพูด ผันแปรไม่แถลง เจ้าจะให้ข้ายอมอดทนต่อไป ตามเขาไป แล้วรอวันถูกสังหารหรือ”
ผู้อาวุโสอึ้งตัน ตอบโต้อะไรไม่ได้
สงบอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าเขาจึงบูดบึ้ง “มหาเทพแห่งทะเลเหนือคือผู้ครองแดนดารา เป็นสิริมงคลแก่สรรพสัตว์ทั้งปวง หลังปราบปรามยุคสมัยหนึ่งจนสงบ ท่านก็ลงไปบำเพ็ญเงียบที่ทะเลเหนือไม่ออกมาอีก เพื่อมอบแผ่นดินไว้แก่คนรุ่นหลัง ไม่ทรงประสงค์จะปราบปรามยุคสมัยเพียงผู้เดียวจนกีดกันผู้แข็งแกร่งรุ่นใหม่แห่งแดนดาราไม่ให้ผงาด ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าประพฤติการสุดวิสัย ไร้ซึ่งความยับยั้ง มหาเทพก็คงไม่เสด็จออกจากที่ลับ ยิ่งไม่ถึงกับก่อให้เกิดภัยพิฆาตโลหิตขึ้น”
“ผู้ครองแดนที่มองสรรพสัตว์เป็นเพียงมดปลวกงั้นหรือ”
เย่หานแสดงความเยาะเย้ยออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วหัวเราะเย็น “ลงไปบำเพ็ญเงียบ มอบแผ่นดินแก่คนรุ่นหลัง? เรื่องตลกชะมัด เป็นแค่การอาศัยฤทธิ์แห่งทะเลเหนือแขวนชีวิตต่อไปเท่านั้น จักรพรรดิยุทธ์มีอายุ 9,000 ปี จักรพรรดิสูงสุดมีอายุ 10,000 ปี แม้ผู้สำเร็จเป็นนักบุญก็มีชีวิตเพียง 13,000 ปี แล้วมหาเทพแห่งทะเลเหนือมีชีวิตอยู่มานานแค่ไหนกัน?”