บรรดาศิษย์แดนสวรรค์เหล่านี้ แม้จะปกปิดตัวตนอยู่ แต่ความถือตัวในใจก็กดข่มไว้ไม่อยู่
พวกเขามายังสุสานใหญ่เทพมหาป่าแห่งนี้ แต่แรกแล้วก็อบอวลด้วยกลิ่นอายผู้สูงส่ง ไม่เคยเหลียวมองผู้ใดอยู่ในสายตา
บัดนี้จู่ๆ ก็เห็นใบหน้าแปลกถิ่นปรากฏขึ้น และแสดงพลังรบที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ย่อมโกรธกรีดกระโทกเสียจนไม่ได้เป็นอันรู้ตัว
ใครกล้าแย่งชิงโอกาสวิเศษจากศิษย์แดนสวรรค์?
แม้แต่คนของสามสำนักศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่กล้า
ร้อง!!!
ชั่วขณะเดียวกันนั้น ฝ่ามือดุร้ายเดือดพล่านไม่ต่ำกว่าสิบสายพุ่งเข้าปะทะเย่หาน
ปังปังปัง…
พลังเลือดของเย่หานสั่นคลอน ผิวกายภายนอกปกคลุมด้วยสิ่งที่ประดุจชุดเกราะแห่งเลือด ผสานการป้องกันของพลังปราณ บังคับขับไล่การโจมตีของฝ่ามือนับสิบนั้นไว้ได้
เขาแทบจะแบกแรงกดดันนานัปการก้าวเท้าไปข้างหน้า ล็อกเป้าหมายภาพแดนมหาหิรัญอีกใบหนึ่ง
คว้า! จับกุม!
ในพริบตา แขนพลังปราณดุร้ายเดือดยื่นออกไปข้างหน้า ฉับพลันคว้าภาพแดนมหาหิรัญใบหนึ่งไว้ได้
กระชากผ่านอย่างรุนแรง ภาพแดนมหาหิรัญถูกเย่หานดึงออกมาด้วยพลัง แล้วดึงมาไว้ตรงหน้าตน
"สัตว์เดรัจฉาน!"
ผู้ที่ถูกเย่หานแย่งชิงไปก็คืออัจฉริยะแดนสวรรค์องค์หนึ่ง
ชายผู้นี้แทบคลั่ง ทันทีที่ลงมือก็ปล่อยวิชาเทวะระดับผู้ปกครองออกมา
เห็นเพียงแสงหมัดเกรียงไกรระเบิดขึ้นกลางสุญญากาศ ทะลุผ่านไปราวกับสามารถบดขยี้กาลอวกาศ
นี่คือกำปั้นราชันมิติ วิชากำปั้นที่เดือดดาลโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง
แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ในตอนที่หมัดนั้นมาถึง ดาบรบในมือเย่หานก็แทงออกไป แสงทองอำพันสาดระยับ ประดุจดวงตะวันใหญ่และดวงดาราแตกสลาย
สุญญากาศถูกกระบี่ปราณฟันตัดอย่างเด็ดขาด ในหนึ่งดาบ แสงหมัดนั้นก็ถูกสังหารสิ้น
ร่างกายของเย่หานเปลี่ยนแปลงเป็นปริศนา สาดแสงวูบวาบไปทั่วโถง คราใดล่องลอยทะลวงผ่านฝูงชน โดยตรงก่อกวนสถานการณ์ที่นี่จนพังยับ