“สุสานยุทธ์ดารา?”
เย่หานขมวดคิ้ว “ความหมายคือ เย่ซิงเหอได้กลายเป็นเจ้าของสุสานยุทธ์แห่งนั้น ขับไล่ผู้อื่นออกไป แล้วก็ซ่อนตัวไปพร้อมกับสุสานยุทธ์งั้นหรือ”
“ถูกต้อง!”
เสิ่นเฉินเฟิงถอดใจยาว “ร่างกระบี่อมตะของคนคนนี้โดยธรรมชาติแข็งแกร่งถึงขีดสุด บัดนี้ได้รับโอกาสแห่งโชคชะตาจากทั้งสุสานยุทธ์ดาราเข้าไป ครั้นออกจากประตูปิดตาย ร่างดารากระบี่มหากาลคงจะแปรเปลี่ยนสำเร็จโดยแท้”
“สุสานยุทธ์ดารา ร่างดารากระบี่มหากาล พลังแห่งดารา ล้วนสายเดียวรากเดียวกัน” เย่หานกล่าวเสียงหนักแน่น
“ไม่ผิด คนคนนี้ก้าวเข้าสู่สุสานยุทธ์นั้นเมื่อใด ก็ปานดังสุสานยุทธ์ดารายอมรับว่าเป็นเจ้าของ ไม่พบการขัดขวางแม้แต่น้อย เข้าครอบงำสุสานยุทธ์ได้โดยตรง ปานว่าการปรากฏตัวของสุสานยุทธ์ดารานี้ ช่างเป็นการรอคอยเพื่อเย่ซิงเหอเพียงผู้เดียว แท้จริงยังกับเรื่องวิปริต”
เสิ่นเฉินเฟิงกล่าวต่อ “คนกับคนเปรียบมิได้ เย่ซิงเหอเกิดมาก็พาโชคชะตาอันใหญ่หลวงสถิตกาย โอกาสแห่งโชคชะตาชั้นเลิศทั้งหลายจึงตกมาถึงตัวนักเนืองนิด”
“แม้ให้โอกาสเพิ่มอีกสักเท่าใด ก็ช่างเป็นเพียงของไร้ค่า!”
เย่หานหัวเราะเยาะ ไม่เอาใจใส่ให้กระไร
สิ่งที่เรียกว่าสุสานยุทธ์นั้น เขาเองก็เคยเข้าไปมานับครั้งไม่ถ้วน เย่หานในเวลานี้มองเห็นชัดแจ้งแล้ว แม้มรดกภายในสุสานยุทธ์จะเลิศล้ำ แต่ต่อผู้บำเพ็ญยุทธ์แล้ว ประโยชน์ก็เพียงได้มาซึ่งวิชาอาคม วรยุทธ์ และเทพญาณชั้นเลิศเท่านั้น
มิได้หมายความว่าเมื่อเข้าครอบงำสุสานยุทธ์เหล่านั้นแล้ว พลังรบจะเพิ่มพูนขึ้นได้มากมายโดยตรง เย่ซิงเหอเข้าครอบงำสุสานยุทธ์ดารานั้น เย่หานไม่เอาใจใส่ หากแต่ปัญหาคือไม่อาจมุ่งหน้าไปสังหารเสียได้ในทันที ยังให้เย่หานรู้สึกไม่สำราญนัก