"ตาย!"
"ข้าจะดูให้เจ้าฟื้นคืนได้อีกกี่ครั้ง!"
ตี้เฟยเบิกตาโพลงด้วยความเกรี้ยวกราด ฆาตกรรมคุกรุ่นเต็มดวงตา ดาบรบในมือราวกับจะบดขยี้สวรรค์ปฐพี ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ลงให้สิ้นศักดิ์ ในชั่ววูบนั้นฟันออกไปอีกหนึ่งดาบที่สูงส่งไร้เทียมทาน
พลังเลือดไร้ขอบเขตหลั่งไหลบำรุงดาบรบ การโจมตีครั้งนี้ปลดปล่อยกระบี่ปราณกวาดผ่านแผ่นฟ้านับหมื่นลี้ ทำให้แผ่นดินสมรภูมิเดือดพล่านเป็นวงกว้าง ผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนต่างถูกดึงดูดพากันมามอง
"เกิดอะไรขึ้น ตี้เฟยถึงกับลงมือเอง?"
บรรดามือปราบที่ประจำการอยู่ในสนามรบกู่โจวต่างแลหลีกันด้วยความตกตะลึงใจสั่น
ตี้เฟยลงมือด้วยตนเองนั้นหาได้ยาก ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะมีใครกล้าปะทะมหาศึกกับนางเช่นนี้
คนธรรมดาไม่มีหน้ามีตากล้าขนาดนั้น ใครเล่าจะก้าวเข้าประชันชีวิตกับตายกับหญิงสาวที่ตี้หวูหมิงเลื่องชื่อมอง นี่ไม่ต้องการชีวิตแล้วหรือ?
ญาณพลังทีละสายพุ่งทะลวงฟ้ามาจากทั่วทิศ โดยไร้รูปลักษณ์ ศึกใหญ่ระหว่างเย่หานกับตี้เฟยทำให้สมรภูมิที่เพิ่งสงบลงได้ช่วงเวลาหนึ่งเดือดร้อนขึ้นอีกครั้ง
เพราะบุญวาสนาจากการที่บัญชีเทพลงมาปรากฏครั้งล่าสุดถูกเหล่าอัจฉริยะชั้นนำชิงไปหลอมรวม ทำให้ช่วงนี้แทบไม่มีบุคคลระดับสุดยอดที่ติดอันดับบนบัญชีเทพปรากฏตัว ยากที่จะได้เห็นศึกเช่นนี้ชั่วคราว
ไม่คิดว่าเย่หานในตอนนี้ ผู้ที่ผุดขึ้นมาในสนามรบกู่โจวอย่างกะทันหัน จะสู้กับตี้เฟยได้ถึงขั้นเช่นนี้ ช่างน่าทึ่งเหลือเกิน
ระหว่างที่เหล่าผู้แข็งแกร่งกล่าวถกกัน บนฟ้าเก้าชั้น ทั้งสองต่อสู้ปะทะกันไม่หยุด เผชิญหน้าโจมตีกันราวหมื่นครั้ง ทุกหนึ่งกระบี่ปราณและแสงหอกประชันประหารกัน ดุจจะกวนให้เฉียนคุนทั้งมวลสั่นสะเทือน