หนึ่งฝ่ามือ!
เพียงฝ่ามือเดียวอย่างเรียบง่าย
หนึ่งประชิด เทพสงครามสิ้น
ภายใต้บันไดขึ้นเทพนั้น เมื่อเย่หานก้าวสู่จุดสูงสุดและสังหารเย่ซิงเหอกับอัจฉริยะทั้งสองลง ก็ยังไม่เคยสร้างความสั่นสะเทือนถึงเพียงนี้
ราวกับว่าในเวลาเพียงครึ่งเดือนเศษนี้ เย่หานได้แปรเปลี่ยนขึ้นอีกครั้ง พลังอันเหลือเชื่อได้ถูกประทานทับร่างของเขา
"โอหัง!"
ผู้อาวุโสฉางเซิงแค้นจนดวงตาเป็นประกายไฟ
"เจ้าสำส่อน!"
เทพสงครามศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองแห่งประตูเสินโกรธกริ้วพร้อมกัน
ไม่มีผู้ใดคาดถึงภาพเช่นนี้ ฉางเซิงเลี่ยย์กลับถูกสังหารในประชิดเดียว ทายาทแห่งฉางเซิงสูญเสียประมุขรุ่นเยาว์ลง เทพบุตรแห่งประตูเสินก็วิญญาณสลาย
ประชิดสยองทำลายฟ้าพุ่งขึ้น
"กล้าฆ่าประมุขรุ่นเยาว์แห่งทายาทแห่งฉางเซิงข้าพเจ้า เจ้าสมควรตาย"
ชั่ววูบเดียว ริมกายผู้อาวุโสฉางเซิง ปรมาจารย์ยุทธ์ทั้งสี่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าพร้อมกัน บุกตรงเข้าสังหารเย่หาน
ท่านจ้าวก้าวย่างหนึ่งจังหวะ มหาอำนาจร้อยรัดเข้าด้วยกัน ประสงค์จะขวางทั้งสี่คนเอาไว้
แต่ในเวลาเดียวกัน เทพสงครามศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองแห่งประตูเสินก้าวออกมา จิตวิญญาณและเลือดเนื้อระเบิดดั่งคลื่นคลั่ง ผูกมัดทุกสรรพของท่านจ้าวไว้ทันที
เพียงกะพริบตา ในอากาศยางบน ปรมาจารย์ยุทธ์ทั้งสี่ต่างปล่อยหมัดสยองไร้เทียมทาน ทุบเข้าหาศีรษะของเย่หาน
"มวยอมตะฉางเซิง!"
เย่หานเบิกพระนัยน์ตาแนบชิด ใบหน้าเยือกเย็นราบเรียบไร้คลื่นลม
"น่าเสียดาย ควบคุมได้เพียงขนอ่อนปลายเส้นเท่านั้น…"
ปากกล่าวว่าน่าเสียดาย แต่พร้อมกันนั้นแขนของเย่หานก็สะบัดออกไป ชั่ววูบสะบัดทอดตาข่ายแห่งหมอกครามออกมาหนึ่งผืน
นั่นคือตาข่ายแห่งฟ้าอันแท้จริง ในพริบตาพลิกผัน พันรัดเข้าหาปรมาจารย์ยุทธ์ทั้งสี่ที่บุกมาข้างหน้า