"เทียนหวง เจ้ากำลังจะทำอะไร!"
ผู้อาวุโสควงเตาสีหน้าเปลี่ยน ทันใดนั้นก็ก้าวพรวดออกไปหนึ่งก้าว พลังเจตจำนงยุทธ์อันมโหฬารคลุมเย่หานเอาไว้ภายใน
แม้จะมีเจตจำนงของผู้อาวุโสควงเตาคุ้มกันอยู่ เย่หานก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันไร้ขอบเขต ต่อหน้าเทพสงครามสวรรค์เพียงองค์เดียว ตัวเขาในบัดนี้ไม่ต่างอะไรจากมดปลวก
ไม่ต้องพูดถึงการต่อกร เพียงเจตจำนงยุทธ์หนึ่งสายของอีกฝ่ายก็สามารถบีบเขาจนตายได้โดยตรง
โชคดีที่เย่หานไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับเจตจำนงของเทพสงคราม ก่อนหน้านี้บนยอดเขาที่สิบแห่งเขาราชา ตอนที่ได้มาซึ่งหัวใจเทพสงครามนั้น เขาเกือบถูกเจตจำนงของเทพสงครามดอกบัวอสูรยึดร่าง แต่เหตุการณ์นั้นก็ทำให้ความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณยุทธ์และเจตจำนงของเย่หานถูกหล่อหลอมจนถึงระดับที่คาดไม่ถึง
เลือดสดไหลรินจากมุมปาก เย่หานฝืนทรงตัวเอาไว้ไม่ยอมล้มลง สายตาจ้องมั่นไปข้างหน้า จารึกใบหน้าของผู้อาวุโสเทียนหวงลงในสมองอย่างถ่องแท้
"หลบไป!"
ผู้อาวุโสเทียนหวงเอ่ยออกมาเพียงสองคำอย่างเยือกเย็น
เขาก้าวพรวดออกไปหนึ่งก้าว ในก้าวนั้นเอง ราวกับกาลอวกาศพลิกกลับ ฟ้าดินเปลี่ยนสี สรรพสิ่งกลับสู่ความเงียบสงัด
ผู้แข็งแกร่งแห่งเทียนฝูทั้งหลายที่หมุนวนอยู่บนแผ่นฟ้านี้ ต่างครางต่ำก้องในลำคอ แล้วกระจายหนีไปทั่ว
ปูดๆ...!
ศิษย์ที่ขอบเขตอ่อนกว่าบ้าง แม้กระทั่งเบะปากพ่นเลือดออกมาโดยตรง
โชคดีที่ประมุขทั้งหลายรีบออกมือพาพวกเขาหนีไป ถอยร่นไปไกลถึงสิบลี้
มิใช่ว่าผู้อาวุโสเทียนหวงโกรธกริ้วแล้วจะหมายหมายหัวพวกเขา หากแต่สัมประสิทธิ์ของเทพสงครามสวรรค์น่าสะพรึงกลัวเกินไป แม้เพียงแสดงออกมาโดยไม่ตั้งใจ ก็ทำให้สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนที่อยู่ใต้ขั้นเทพสงครามแบกไว้ได้ยากเย็น