“สัตว์เดรัจฉาน! ตลอดมาไม่มีผู้ใดกล้าอวดอำนาจเย่อหยิ่งในทะเลเหนือถึงเพียงนี้!”
ราชบุตรแห่งทะเลเหนือเอ่ยออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ความเกลียดชังต่อเย่หานนั้นบรรยายด้วยถ้อยคำใดไม่ได้
ในอดีตที่เคยพ่ายแพ้ให้แก่เย่หานในการแข่งขันบัญฑราชนิกุล แต่อย่างน้อยในใจก็ยังเหลือความทะนงตน เชื่อมั่นว่าแม้เย่หานจะมีวิชาสูงส่งเทียมฟ้าเพียงใด แม้จะครอบงำแดนดารานี้ได้จริง ก็ไม่มีทางยื่นมือลึกเข้ามาถึงทะเลเหนือได้ มิฉะนั้นก็คือการรนหาที่ตาย
ทว่าบัดนี้เย่หานกลับแผ่อิทธิฤทธิ์เหนือทะเลเหนือเสมือนหมุนฝ่ามือเป็นเมฆ พลิกฝ่ามือเป็นฝน สาธิตวิชาสูงเทียมสวรรค์ สิ่งนี้ทำให้เขารับไม่ได้
“ยังกล้าพูดจาปากจัดอีกแม้แต่คำเดียว ตาย!”
ดวงตาของเย่หานเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งเจาะกระดูก ความประสงค์ฆ่าแผ่ขยายไม่สิ้นสุด
ราชบุตรแห่งทะเลเหนือข่มความโกรธในใจไว้อย่างฝืนทน ในที่สุดก็ไม่กล้าเอ่ยต่อ หากแต่หันมองไปยังเจ้าปฐพีแห่งทะเลเหนือเบื้องหน้า “พ่ะย่ะค่ะ…”
“สังหารผู้เชี่ยวชาญแห่งเผ่ามหาสมุทรของเรานับหมื่นนับแสน ควรถูกลงโทษถึงเก้าชั่วองค์!”
เจ้าปฐพีแห่งทะเลเหนือเอ่ยออกมาเย็นชาดุดัน แขนทั้งสองสะบัดพลิ้วในพริบตา ทั่วทั้งเกาะรอบด้าน เสาหินนับไม่ถ้วนเกิดความเปลี่ยนแปลงน่าทึ่ง
ผิวหน้าของเสาหินทุกต้น ล้วนปรากฏรอยสลักลี้ลับสืบทอดจากยุคโบราณ รอยสลักทั้งหลายถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ จากนั้นเสาหินนับไม่ถ้วนก็เชื่อมต่อถึงกัน
ในความพร่าเลือน ดูเหมือนจะมีม่านแสงสวรรค์ปฐพีกำเนิดขึ้นเหนือทะเลเหนือ
ม่านแสงกำเนิดขึ้น ทันใดนั้นก็พุ่งเข้าปกคลุมเย่หาน ดั่งแหตาสวรรค์ร่วงลงจากแผนฟ้า มุ่งจะขังสังหาร “เหยื่อ” อย่างเย่หานให้จงได้