“หนีตาย?”
“เจ้าไม่มีทางมีชีวิตออกไปจากที่นี่ได้!”
ดวงตาของตี้หวูหมิงเย็นเยียบลึกลับ เหนือศีรษะมีวงล้อสีเลือดถึงสิบสองวงแผ่รัศมีเปล่งประกายเปลี่ยนแปลงไปมา สุดสายตาจะมอง
ในมือของเขาปรากฏดาบหนึ่งเล่ม ฟันดาบเดียวตรงเข้าหาเย่หาน
การที่ตี้หวูหมิงลงมือด้วยตนเองนั้น น่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
ดาบเดียวเหมือนฟันผ่ากาลอวกาศให้สลาย แสงดาบพาดผ่านแผ่นฟ้า กวาดจนเกิดพายุสวรรค์ปฐพีอันน่าสยดสยอง
“ตี้หวูหมิง เจ้าต้องตาย!”
เย่หานกล่าวอย่างเย็นชา แล้วเผชิญหน้ารบโดยตรง
กระบี่ปราณสุดสยองกระแทกเย่หานจนถอยหลัง รู้สึกเหมือนพลังเลือดในกายจะระเบิด พลังปราณภายในร่างเกือนสลายคว้าง ไม่อาจคงสภาพต่อไปได้
การลงมือแบบไม่เต็มที่ของคนระดับอย่างตี้หวูหมิงก็ยังน่าสะพรึงเกินคำบรรยาย เรียกได้ว่าเป็นหมัดสังหารเด็ดขาด
ปลายฟากฟ้า ตี้หวูหมิงยิ้มเยาะเย้ย “สิ่งมีปากหยิ่งผยอง!”
ใครเล่าจะตกอยู่ในสภาพเกือบมีแต่ตาย ยังกล้าเปย์ปากได้เช่นนี้?
มองไปทั่วสนามรบกู่โจว มีเพียงปากของเย่หานเท่านั้นที่แข็งกร้าวเช่นนี้ อวดดีเช่นนี้ แต่เขาย่อมต้องแลกมาด้วยราคาแห่งเลือดและน้ำตา
กระบี่ปราณพาดข้ามม่านฟ้า อีกครั้งพุ่งสังหารเข้าหาเย่หาน
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น แสงเสาหินนับไม่ถ้วนก็พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างเย่หานพร้อมกัน เหล่าผู้คนเบื้องล่างก็ไม่ได้ยืนเฉย ผู้เฒ่าผู้แกร่งที่มารวมตัวกันที่นี่แทบทุกคนต่างลงมือ
ปลายฟากฟ้าด้านหนึ่ง หลินเทียนหยิ่นระเบิดจิตวิญญาณออกมา เร่งเจดีย์เจ๊กเสวียนพุ่งผนึกลงยังเย่หาน พร้อมกันนั้นดวงตาของเขากะพริบวูบ กลางหน้าผากก็ปรากฏรอยแยกขึ้นมาโดยฉับพลัน
ดวงตาแนวตั้งดวงหนึ่งผุดขึ้น
นั่นคือเนตรสวรรค์แห่งวิถียุทธ์อันน่าสะพรึงเกินคำบรรยาย วิชาเนตรเฉพาะของเผ่าเจ็ดเสวียน — ตาสังหารเจ็ดดับ