"หอเจ็ดเสวียน ผนึกเฉียนคุน!"
"เจ็ดสังหารรวมเป็นหนึ่ง ใต้หล้าไร้ผู้เป็นทีม!"
ใบหน้าของหลินเทียนหยิ่นเปลี่ยนสีพลัน ร้องออกมาทันที
เห็นเพียงตัวอักษรแห่งสวรรค์ปฐพีเจ็ดตัวพุ่งทะยานออกจากหอเจ็ดเสวียน นั่นคืออักษร "สังหาร" เจ็ดตัวนั่นเอง
อักษรสังหารแต่ละตัวกลายร่างเป็นตราใหญ่ปราบผนึกแผ่นฟ้าสวรรค์ปฐพี ชั่วขณะนั้นเอง ตราทั้งเจ็ดกดทับลงพร้อมกัน
มิติสั่นคลอนด้วยพายุปั่นป่วนย้อนแผนสรรพสิ่ง ทุกสิ่งกำลังถูกบดขยำจนเป็นผุยผง พังทลายสิ้นสุด
มหาวชีพเจ็ดสังหารปราบสวรรค์!
นี่คือวิชาลับสูงสุดที่หาที่เสมอมิได้ของตระกูลเจ็ดเสวียน น่าสะพรึงเหลือคณานับประสา
ขณะที่หลินเทียนหยิ่นปลดปล่อยหมัดนี้ออกมา อีกฟากของแผ่นฟ้า ตี้หวูหมิงก็ลงมือแล้ว
สองมือของเขาแปรเปลี่ยน ภายในชั่ววูบบังเกิดรอยตราถึงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้ารอย
รอยตราทั้งปวงประสานรวมกันบังเกิดเป็นตราอักษรยักษ์ดั่งเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งฟ้าดิน นั่นคืออักษร "จักรพรรดิ"
ตราอักษรจักรพรรดิเมื่อสำเร็จรูป ก็กดทับลงสู่หัวของเย่หานเช่นกัน
"ตราจักรพรรดิทั้งมวล!"
ดวงตาของตี้หวูหมิงเย่ะเยียดเยาะ เอ่ยเย็นชาออกมาเพียงสามถ้อยคำ
ตราจักรพรรดิทั้งมวล คือหมัดเด็ดสูงสุดของตระกูลตี้ซื่อ เมื่อตราใหญ่ปรากฏกาย ก็สามารถปราบผนึกขุนเขาแม่น้ำนิรันดร์กาลได้เช่นกัน
หากปลดปล่อยออกจากฝ่ามือของผู้สถาปนาเป็นเทพสงคราม หรือแม้แต่ปรมาจารย์ยุทธ์ หรือผู้ไร้เทียมทานแล้วไซร้ สักหนึ่งปะทะก็บีบรัดสนามรบกู่โจวจนระเบิดพินาศได้เกือบทั้งครึ่งแคว้น
อีกฟากของแผ่นฟ้า ดวงตาของเย่ซิงเหอไร้ความปรานี ภายในนั้นประดั่งแสงกระบี่สามสาย ชั่วขณะนั้นเองก็พุ่งทะยานทะลุเมฆ กลายเป็นมังกรกระบี่ปราณสามตน ฟันขว้างเข้าหาเย่หานอย่างโหดเหี้ยม
นั่นคือดาบสังหารสูงสุดที่หลอมรวมจากรากฐานแห่งพระกายดาบศักดิ์สิทธิ์สามประการ ได้แก่ สวรรค์ ปฐพี และมนุษย์