ในสมรภูมิแห่งลับแดนขึ้นสวรรค์
คลื่นพลังอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านออกไป ท่ามกลางการระเบิดครั้งใหญ่นั้น ร่างจริงของทั้งสองคนปะทะกันอย่างโหดเหี้ยมตรงกลางวงล้อมแห่งความวุ่นวาย
ชั่ววูบเดียว ฝ่าฝืนกันหน้าต่อหน้านับพันครั้ง
ร่างของเย่หานถูกแรงกระเพื่อมสะบัดถอยไป ฝ่ายเย่ซิงเหอสภาพดีกว่าเล็กน้อย ถอยหลบไปเพียงสิบกว่าก้าว แต่ร่างกายก็สั่นสะท้าน มุมปากมีเลือดซึมออกมา
การปะทะรุนแรงเกินไป ทำให้เย่ซิงเหอยังรับไม่ไหวในทันที หรืออาจกล่าวได้ว่ายังปรับตัวไม่ทัน
เวลาเดียวกันนั้น รอยแยกอันน่าสะพรึงของสวรรค์แผ่ออกไป แม้จะมีพลังแห่งกฎแห่งมิติของลับแดนช่วยกดไว้ ก็ยังซ่อมแซมได้ยากเย็น
"สังหาร!"
เย่ซิงเหอเปล่งเสียงสังหารจากปาก ฟันดาบออกไปอีกครั้ง
พระเกียรติอันสุกงอมของจักรพรรดิประทานพลังเหนือร่างจริง บุรุษหนึ่งกับดาบหนึ่ง ราวกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียว
กระบี่มนุษย์รวมเป็นหนึ่ง ไร้ผู้ใดในใต้หล้าเทียบชั้น
ในสายตาของทุกชีวิต เย่ซิงเหอราวกับหายไป ระหว่างสวรรค์กับปฐพีเหลือเพียงดาบศึกเพียงเล่มเดียวที่สากโลดแล่นสุดสายตา
หรือจะกล่าวว่า นั่นคือของวิเศษระดับจักรพรรดิ ดาบจักรพรรดิที่คมชาไร้ขอบเขต งดงามไร้ที่สิ้นสุด!
ดารกาครองจักรวาล หนึ่งดาบฟันม่านห้วงฟ้า
รอยแยกอันยาวสิบหมื่นลี้ของสวรรค์และปฐพีปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดั่งร่องลึกแห่งมิติที่แผ่ขยายไร้ที่สิ้นสุด ชวนให้ขนลุกเกรียม
ฮึ่ม! ฮึ่ม!
ในห้วงฟ้าบังเกิดเสียงคำรามสั่นสะเทือน ทั้งผืนสวรรค์ปฐพีดั่งใกล้แตกสลายพินาศ
ไม่ใช่ มันกำลังจะพังทลายจริง ๆ
ที่นี่ยังไงก็เป็นเพียงลับแดนแห่งหนึ่ง เป็นเพียงภพเล็ก ๆ ที่ดำรงอยู่โดยผูกพันกับทวีปเสินอู่ กฎแห่งสวรรค์และกฎแห่งมิติภายในมิได้แข็งแกร่งนัก ตัวโลกเองก็มิได้มั่นคง
แม้จะรองรับการปะทะของพลังอันน่าสะพรึงได้ แต่วินาทีนี้ มหายุทธ์ระหว่างเย่หานกับเย่ซิงเหอพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดสุดขอบฟ้า ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงที่จินตนาการไม่ถึง ลับแดนแทบไม่อาจแบกรับไหว