เซียวชิงเทพธิดาสีหน้าไม่สู้ดี
ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก ซือหม่าฮ้าวข้างหน้าก็หันกายมาเฉย ๆ “เซียวชิง ข้ารู้ว่าเจ้าคือจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสอง แต่ก็เพิ่งฝ่าฟันขั้นได้ไม่นาน มิจำเป็นต้องเป็นฝ่ายรับมือพวกเราสามคนพร้อมกัน”
จานปู้เมี่ยและอู๋ยงทั้งสองก็จับจ้องเซียวชิงอย่างเย็นชา
จานปู้เมี่ยจ้องตาค้าง “ข้ารู้ว่าเจ้ากับเผยอู๋ตี๋สัมพันธ์พิเศษ จึงอยากจะดูแลเย่หานสิ่งมีชีวิตไม่รู้แก่ตัวตายนั่นสักนิด แต่วันนี้ ใครก็ห้ามขวางข้า ถ้าเจ้าจะช่วยเขา ก็เตรียมใจไว้เถิด ว่าพวกเราสามคนจะร่วมมือกันผนึกเจ้าเสีย”
ขณะที่น้ำเสียงจานปู้เมี่ยยังก้องกังวานอยู่นั้น ภาพอันสยดสยองของอู๋ยงก็ได้หายไปแล้ว แผลเปิดที่กลางคิ้วซึ่งถูกหอกมังกรจักรพรรดิเจาะทะลุกลับฟื้นคืนเป็นปลิดทิ้ง ราวกับว่ามันกลืนกินสมุนไพรวิเศษล้ำค่าอะไรบางอย่างลงไป จึงฟื้นฟูบาดแผลชั่วคราว
โดยสรุปแล้ว การรบครั้งนี้ อู๋ยงและจานปู้เมี่ยทั้งสองศักดิ์สิทธิ์บุตรต่างจ่ายราคาที่เจ็บปวดสาหัสยิ่ง แม้สุดท้ายจะสังหารเย่หานสำเร็จ ก็ถือว่าเสียมากไปกว่าได้
เซียวชิงขมวดคิ้ว สายตาเย็นเยียบ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย ไตร่ตรองถึงความเป็นไปได้ที่ตนจะรบเดี่ยวต่อสามคนร่วมมือกัน
ณ ตอนนั้น อู๋ยงข้างหน้าได้เปิดฉากแล้ว ฝ่ามือหนึ่งปล่อยออกไปยังประตูไม้ตรงหน้า
กระหึ่ม!
สุญญากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ภาพที่น่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนเช่นนั้น
ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องของอู๋ยง ร่างจริงของเขาถูกพลังหนึ่งกระแทกสะท้อนกลับออกมา
เหมือนกับประตูไม้ที่ถูกทุกคนร่วมมือทำลายไปนั้น ได้ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง