"มนุษย์ต้องตายเพื่อทรัพย์สิน นกต้องตายเพื่ออาหาร!"
เย่หานส่ายศีรษะ แววของความไร้ทางเลือกลอยขึ้นบนใบหน้า
เขาไม่เสียเวลาสนใจเหล่าผู้คนอีกต่อไป หันกายกลับมองไปยังป้าหรูเสินและพวก
"อาจารย์ เหล่าศิษย์พี่ทั้งหลาย รีบเข้าไปภายในวังดาบมารก่อน!"
เย่หานเอ่ยขึ้น
"เย่หาน ไม่ว่าจะ... เราละทิ้งสุสานจักรพรรดิที่เจ้ากล่าวถึงนี่ก็ได้ไหม!"
หลี่ฝูถูขมวดคิ้วกล่าว "วันนี้ไม่มีทางจบง่ายแน่ อาจมีปัญหาใหญ่ปะทุขึ้น ไม่ใช่แค่ประตูเสินเพียงหนึ่งเดียว ไม่ใช่แค่จักรพรรดิยุทธ์เพียงหนึ่งหรือสองนาย"
"ข้าไม่มีทางละทิ้ง"
เย่หานกล่าวอย่างสุขุม แล้วว่าต่อ "อีกอย่างก็สายเกินแก้แล้ว บรรดาอำนาจใหญ่ทั้งหลายกำลังมุ่งมา ยืนยันแล้วว่าไม่ใช่จักรพรรดิยุทธ์แค่หนึ่งหรือสองนาย เพียงอาศัยสิ่งทั้งปวงแห่งสถานที่นี้ จึงจะมีโอกาสฟันจักรพรรดิยุทธ์ลงได้"
"ก็ได้ ระวังตัวไว้ให้ดี!"
หลี่ฝูถูพยักหน้า
แม้ขอบเขตปัจจุบันจะยังไม่เพียงพอ กระทั่งถูกเย่หานทิ้งห่างมาแต่ไกล แต่ในจังหวะสำคัญแบบนี้ หลี่ฝูถูและพวกรู้ดีว่าต้องทำเช่นไร
วังดาบมารถูกเปิดออกจนสิ้นซาก เมื่อเหล่าผู้คนเบื้องล่างยังมิได้ไต่ขึ้นมา เหล่าผู้อยู่ ณ ที่นี้ยกเว้นเย่หานกับท่านจ้าว ล้วนเข้าไปภายในมหาศาลาแล้ว
"ปิดประตูศาลา!"
เย่หานเปล่งวาจาเพียงสามคำ
เปรี้ยง!
เหล่าผู้คนภายในลังเลเพียงครู่ ก็ปิดประตูศาลาลง
วินาทีที่ประตูลับลง ประตูมหาศาลาทั้งบานกลับคืนสู่สภาพเดิมราวกับไม่เคยเปิด แสงเซียนลึกลับไหลเวียนขึ้นเป็นระลอก ประกายดาบระรอกอาบอาณาเขต ก่อรูปเป็นผนึกลึกลับโบราณนัก
ฮืม...!
เย่หานขับลมหายใจยาว ในที่สุดก็ไร้กังวลเบื้องหลังอีกต่อไป