“ข้าคือเย่หาน!”
“ข้าคือเจิ้นเทียนหลงตี้!”
“แล้วข้าเองนั้น…คือผู้ใดกันแน่…”
เย่หานพึมพำกับตัวเอง ดวงตากะพริบวูบวาบ พลางซึมซับความทรงจำในจิตวิญญาณ
เขาพบว่าความทรงจำนี้ซับซ้อนมโหฬารเกินจินตนาการ ครอบคลุมทุกสรรพสิ่งในบรรดาพิภพทั้งหลาย กระทั่งสมองของตนเองแทบไม่อาจรองรับ ความทรงจำจึงจมดิ่งลงไปตั้งแต่แรกที่เข้าสู่ร่าง
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ถี่ถ้วนเกินคาด อัศจรรย์เกินเข้าใจ
เย่หานเพียงรู้ว่าหลังจากภาพเหล่านั้นปรากฏขึ้น เขาได้ผ่านความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยมานับไม่ถ้วน ราวกับทุกอย่างคือประสบการณ์ของตนเอง
ความรู้สึกราวกับอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆ บรรยายด้วยถ้อยคำไม่ได้ เหมือนผ่านการเปลี่ยนผ่านของยุคสมัยอนันตนาการ ลงมือผนึกราชันย์มังกรทั้งเก้า ปิดฉากยุคสมัยที่เผ่ามังกรครองบัลลังก์เหนือบรรดาพิภพ แล้วลงมือปราบปรามอสูรยุทธ์ผู้ขัดขืนสวรรค์นับไม่ถ้วน ปิดฉากยุคมืดแห่งอสูรยุทธ์ กระทั่งในที่สุดครองความยิ่งใหญ่เหนือดวงดาวไร้ผู้ต้านทาน เหนือกว่าจักรพรรดิทั้งปวง เป็นจักรพรรดิอันดับหนึ่งแห่งอนันตกาล
กระทั่งท้ายที่สุดทุกสิ่งมอดไหม้ กลายเป็นเถ้าธุลี ถูกเสวียนจีหนวี่ตี้หนึ่งในเทียนตี้ผู้แข็งแกร่งที่สุดทั้งเก้าลอบโจมตี และในยามอ่อนแอยังต้องเผชิญการไล่สังหารจากเหล่าเทียนตี้ทั้งเก้า จึงจบชีพลง
แม้ยามนี้เย่หานยังมึนงง แต่เบื้องลึกในจิตใจ ดูเหมือนจะมีความไม่ยอมและความโกรธเกรี้ยวไร้ที่สิ้นสุด
เขาไม่รู้ว่าตนได้รับมรดกจากหอผนึกมังกรเก้าพิภพ หรือตนเองคือเจิ้นเทียนหลงตี้ผู้ไม่ตายที่กลับมาเกิดใหม่ในทวีปเสินอู่อันเล็กจิ๋วไม่มีใครเหลียวมองนี้