แสงศักดิ์สิทธิ์นับแสนนับล้านสายปรากฏขึ้นเหนือสำนักอ๋องปีศาจ
เสียงดังกึกก้องเต็มไปด้วยความพิโรธดังส่งออกมา "เย่หาน เจ้าหนีออกจากคุกสวรรค์ได้อย่างไร? เจ้าตั้งใจจะทำสิ่งใด?"
เสียงโกรธกรีดกรายของเจ้าสำนักอ๋องปีศาจกังวานก้องฟ้าก้องปฐพี คลื่นเสียงม้วนคลุมไปทั่ว
ภายในตำหนัก เขาประสานมือปล่อยอาถรรพ์นับชั้น ฝ่ามือและนิ้วเปลี่ยนแปลงไม่หยุด พลังยืดยาวส่งต่อออกไป ภายใต้แรงผลักดันของอาถรรพ์นับสิบนับร้อย กลับจับต้องได้ถึงร่างธรรมกายมหึมามหัศจรรย์ทั้งฟ้าดิน
นั่นคือธรรมกายอ๋องปีศาจ อันเป็นวิชาลับสุดยอดประจำสำนักอ๋องปีศาจ
ธรรมกายปรากฏกาย พุ่งหมัดเข้าสังหารเย่หานมาด้วยเสียงกู่ร้อง
หมัดเดียวนี้ระเบิดพลังสยองถึงขีดสุด ราวกับจะทำให้ฟ้าดินกาลอวกาศทั้งแดนระเบิดเป็นผุยผง
ปัง!
เย่หานก็ปล่อยหมัดสังหารออกไปเช่นกัน รับหัวชนตรง ๆ แต่ถูกแรงผนึกดันให้ถอยไปหลายก้าว
"บัดซบ! ดูท่าคราวนี้คงไม่มีโอกาสสังหารเจ้าสำนักอ๋องปีศาจเสียแล้ว"
เย่หานสะท้านใจ แล้วตั้งใจจะออกจากสถานที่นี้ทันที
เขาก็มิได้ไร้ขอบเขตจริง ๆ ในบรรดาสิบเจ้าสำนักที่ตั้งใจจะจัดการเขาก่อนหน้า ทั้งเจ้าสำนักปาหวง เจ้าตำหนักเทพปิดผนึก เจ้าสำนักราชันสงคราม ล้วนเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ผู้ไต่ถึงขั้นจักรพรรดิยุทธ์ระดับหก เจ็ด หรือแม้แต่ขั้นแปด เย่หานแทบไม่มีทางต้านได้เลย
แต่อย่างเจ้าสำนักอ๋องปีศาจ เจ้าสำนักฟันวิญญาณ เจ้าสำนักกระบี่ฝังศพ พวกนี้เป็นเพียงจักรพรรดิยุทธ์ระดับสองหรือระดับสาม ณ บัดนี้เย่หานไม่หวาดหวั่นแล้ว มั่นใจอย่างแท้จริงว่าผนึกสังหารได้
"ยังมีเจ้าสำนักลี้เหิ้น เจ้าสำนักลี้เหิ้นคือเจ้าสำนักคนสุดท้ายที่ข้าจะสังหารได้อย่างรวดเร็ว"
เย่หานคิดพลาง ปีกมังกรจริงพาดผ่านฟ้าดิน ไม่เสียเวลาที่นี่แม้แต่วินาที ขณะที่ธรรมกายอ๋องปีศาจปล่อยหมัดออกมาอีกครั้ง เย่หานก็หายไปในพริบตา