“จักรพรรดิกระบี่บิดเบี้ยว?”
ป้าหรูเสินแสดงสีหน้าตกตะลึง ขณะนั้นเองก็ขยายตากว้าง “ผู้เล่าขานว่าคือมือที่หนึ่งแห่งแดนดาราในอดีต ผู้ไต่ถึงรากฟ้าแห่งขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์”
“ไม่ผิด!”
เย่หานแสดงสีหน้าเสียดายเล็กน้อย “จักรพรรดิกระบี่บิดเบี้ยว ชายผู้นี้ในอดีตเป็นผู้เลอโฉมเหนือกาลเวลาจริง อัจฉริยภาพด้านวิถีกระบี่น่าสะพรึงอย่างยิ่ง แต่น่าเสียดาย เกิดมาบนแดนดาราแห่งนี้ ในที่สุดก็จำกัดขอบฟ้าสายตาของเขา เขาไม่รู้ถึงความลับแท้ของสถานที่แห่งนี้ มิฉะนั้นคงไม่ถึงกับต้องล่มสลาย หากไม่เช่นนั้นบัดนี้เขาคงเป็นบุคคลที่มีชื่อก้องฟ้าเก้าพันภพมาแล้ว”
ระหว่างกล่าว คำ เย่หานพาเหล่าผู้คนปรากฏตัวใต้ยอดเขาลูกหนึ่งตรงกลางแห่งสถานที่นี้
“ตามข้าขึ้นไป!”
เย่หานเปิดทางนำ คนทั้งหมดตามติดไป ชั่วขณะก็ปรากฏบนยอดภูผาสูงเป็นพันสืบ
ยอดเขาราบเปล่าโรยรา สภาพพังทลายเยือกเย็น แม้แต่ร่องรอยสัตว์อสูรก็ไม่มี รอบด้านมีแต่ป่าไม้กลียุคโบราณ กับวัชพืชสูงเท่าตัวคนทั่วไป
ฮื้อ…!
พ่นลมหายใจขุ่นออกมายาว ชั่วขณะนั้นเอง ภายใต้สายตาไม่อาจเชื่อสายตาของท่านจ้าวและเหล่าผู้คน เย่หานลงมือ
เขาประกอบอาถรรพ์ลับลึกซับซ้อนขึ้นมาทีละเพลา
อาถรรพ์รวมกันกลางห้วงว่าง ค่อย ๆ ก่อรูปเป็นแผนภาพแสงสวรรค์ปฐพีที่ใครต่อใครไม่อาจเชื่อสายตา
แผนภาพแสงกำเนิดขึ้น ลอยอยู่กลางอากาศ ฉายเงาแสงอันวิจิตรลงบนพื้นปฐพี เหมือนก่อเป็นมหาอักขระแห่งผืนดิน
“จงปรากฏ!”
เย่หานเปล่งวาจาสามถ้อย
สะบัดนิ้วเดียวดังนั้น เห็นพลังปราณพุ่งเข้าสู่พื้นปฐพีเบื้องหน้า ทะลวงเข้าสู่จุดศูนย์กลางของเงาแสงบนผืนดิน
ฮั่นหลงหลง!
ภูผาทั้งลูกสั่นสะเทือน