“เย่หาน หรือเราจะ……”
ม่อชิงโหรวมองไปยังเย่หาน แล้วส่งเสียงในใจเบา ๆ “ย้ายไปฝึกที่อื่นเถิด ในโลกแห่งวิถีนักบุญนี้มีอักษรนักบุญกระจายอยู่ทั่วไป”
เย่หานลืมดวงตาขึ้น กวาดสายตามองรอบทิศแปดทิศแล้วเยาะยิ้มอย่างเฉยเมย “ศิษย์พี่ วิถียุทธ์นั้น เนื้อแท้มีเพียงคำเดียว…… การแย่งชิง! อักษรนักบุญในโลกแห่งวิถีนักบุญนี้แท้จริงมีอยู่ทุกแห่งจริง แต่พวกเรากลุ่มนี้บริภาษอักษรนักบุญไปมหาศาลเกินกว่า ยกเว้นฝึกในสถานที่พิเศษเช่นนี้เท่านั้นจึงจะสะดวก”
“เจี้ยนเฉิน ทำให้พวกนี้หุบปาก!”
เย่หานกวาดสายตามองเจี้ยนเฉินหนึ่งครั้ง
“ข้า……”
เจี้ยนเฉินพูดไม่ออก แต่ก็ยังลุกขึ้นเดินไป
ความหมายกระบี่อธิษฐานไร้รูปร่างแผ่ออกไป ชั่ววูบเดียว คนจำนวนมากรอบทิศต้องสะท้านตัวพร้อมกัน
ในดวงตาของทุกคนผุดขึ้นเป็นริษยาและความเกรงกลัวอันเข้มข้น จ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างไม่กระพริบ
ความหมายกระบี่เช่นนี้น่าสะพรึงเกินไป โดยแท้จริงแล้วเหนือกว่าสรรพสิ่ง แม้ผู้ฝึกตนที่เดินวิถีกระบี่เช่นเดียวกัน แม้กระทั่งผู้ฝึกตนระดับเดียวกัน ความหมายกระบี่ที่แผ่ออกมาก็ไม่มีทางเทียบชั้นเจี้ยนเฉินได้
“ทุกคนหุบปาก!”
เจี้ยนเฉินกวาดสายตารอบทิศแปดทิศ “ผู้ใดยังพูดมากอีก ข้าจะสับ!”
“ช่างโอหังนัก!”
“เจ้าเป็นสิ่งใด กล้ามาเปล่งวาจาไร้สาระที่นี่ ต่อหน้าท่านหลิน……”
มีนักบุญหนุ่มหัวเราะเยาะ แววตาเหยียดหยาม ไม่เอาเจี้ยนเฉินมาคิดถึงเสียเลย
ซี้……!
กระบี่ปราณหนึ่งสายผุดขึ้นในชั่ววูบ กลายเป็นแสงเงาในห้วงอากาศ
วินาทีถัดมา ศีรษะหนึ่งกลิ้งตกลงพื้นด้วยเสียงกุ๊กก๊อก