“ดวงอาทิตย์ใหญ่ปกคลุมแผ่นฟ้า!”
หวงยิ่งเจ้อพูดออกมาเพียงสี่คำ
ดวงอาทิตย์ใหญ่ปกคลุมแผ่นฟ้า!
เห็นได้เพียงว่าเขาแขนสะบัดหนึ่งครั้ง เบื้องหน้าทันใดนั้นภาพเงาดวงอาทิตย์ใหญ่แห่งสุญญากาศก็ปรากฏขึ้น
ภาพเงาดวงอาทิตย์นั้นปะทะเข้ากับแสงหมัดอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่น ดุจกำลังลู่ทำลายไม้เน่า แสงหมัดนั้นแตกกระจายสิ้นสภาพ
พลังสำคัญอันน่าอัศจรรย์และน่าสะพรึงกลัวกดทับลงมา ดุจคลื่นยักษ์แห่งสุญญากาศ ซัดกระหน่ำเข้าใส่ชายหนุ่มผู้นั้นอย่างหนักหน่วง
สีหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนไป ถูกกระแทกจนถอยไปไกลกว่าพันวา
“ลมปราณสองแห่ง? เรื่องอะไรกัน?”
หวงยิ่งเจ้อพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ก็เพียงศิษย์สืบทอดธรรมดาแห่งวังราชันสัตว์เท่านั้น ยังกล้าลุกขึ้นมาแทรกแซงเรื่องของผู้อื่น เจ้ามีสิทธิอะไร?”
ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า หวงยิ่งเจ้อเคลื่อนเข้าประชิด
ดวงอาทิตย์ใหญ่ยังมิได้ดับสูญ แบกพลานุภาพสูงส่งจนสุดฟ้า อีกครั้งพุ่งทับขยี้ไปยังเบื้องหน้า
แสงจ้าจนคนจำนวนไม่น้อยต้องหลับตา
ได้ยินเพียงเสียงคำรามเจ็บปวดหนึ่งครั้ง แผ่นดินและสุญญากาศเบื้องหน้าแตกสลาย แสงหมัดที่ชายหนุ่มระเบิดออกมาตามหลังก็ถูกกระแทกจนระเบิดอีกครั้ง
ภาพเงาดวงอาทิตย์ใหญ่คลุมลงมาอย่างโหดเหี้ยม ดุจดวงอาทิตย์ที่ร่วงหล่นจากยอดห้วงดาราจริง ๆ พร้อมพลานุภาพไร้ผู้ใดเทียม ผนึกร่างแท้จริงของชายหนุ่มไว้กลางแผ่นดินโคลนตมในทันที
ครึ่งลำตัวของชายหนุ่มจมอยู่ในนั้น ทั้งร่างเปื้อนเลือก สุดแสนจะอนาถ ในชั่วขณะนั้นใบหน้าเขียวคล้ำ
เขาจ้องมองหวงยิ่งเจ้อไม่วางตา ท่าทีดูเหมือนโกรธแค้นจนอายจนกลายเป็นความโกรธ “ข้าคือหานชาง ผู้อยู่อันดับเก้าแห่งบัญชีศิษย์สืบทอดแห่งวังราชันสัตว์ เจ้าคือใคร?”