ประกาศิตแห่งอมตะ น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ฝ่ามือของเย่หานเพิ่งแตะประกาศิตนั้น ในพริบตา ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงน่าตกตะลึง
ฝ่ามือพลังปราณของเขาถูกสลายเป็นผุยผง
จากนั้น ก็เห็นพื้นผิวประกาศิตเผยลวดลายลึกลับและเก่าแก่ออกมา ลวดลายทั้งหลายประหนึ่งฉายตัวอักษรลี้ลับต่าง ๆ
ตัวอักษรทั้งหลายลอยอยู่เหนือความเวิ้งว้าง ดั่งแพร่พรรณบทสวรรค์และปฐพีอันสูงสุด
“สิบวันให้หลัง เย่หานจงนำธนูฉางเซิง ผังราชันมังกรหมื่นภพ มายังดินแดนอมตะ เข้าร่วมงานเลี้ยงฉางเซิง!”
ทุกคนมองตัวอักษรที่ลอยอยู่กลางอากาศ ต่างก็ขมวดคิ้วแน่น
“เกรงว่า จะมาดีไม่มากนะ!”
ป้าหรูเสินขมวดคิ้ว “ดินแดนอมตะ ข้าเคยได้ยินมา”
“โอ้?”
เย่หานมองไปที่ป้าหรูเสิน “ข้าไม่รู้ได้อย่างไรว่าในแดนดารายังมีดินแดนอมตะอีกแห่ง?”
เมื่อความทรงจำฟื้นคืนมาแปดส่วนแล้ว ความจริงแล้วเย่หานนับว่าไม่ถึงกับรู้จักแดนดาราดั่งฝ่ามือ แต่ก็นับว่าคุ้นเคยดีมาก แผ่นดินโบราณ เขตพิเศษ อิทธิพลพิเศษมากมายของภพนี้ เย่หานล้วนเคยได้ยิน
แต่ดินแดนอมตะ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยิน
“ดินแดนอมตะเกิดขึ้นเมื่อร้อยปีก่อน ดังนั้นในภพนี้จึงยังไม่เป็นที่รู้จัก มีน้อยคนนักที่ล่วงรู้”
ป้าหรูเสินส่อแววรำลึก “ร้อยปีก่อน มีผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดลงมาอย่างกะทันหัน ตั้งนามแผ่นดินโบราณแห่งนั้นว่าดินแดนอมตะ เคยทำให้ตระกูลใหญ่ อิทธิพลใหญ่ระดับสุดยอดของแดนดาราหวั่นเกรง แต่ผู้แข็งแกร่งภายในดินแดนอมตะนั้นเหมือนไม่คิดจะส่งผลต่อทุกสิ่งในแดนดารา ไม่นานก็เงียบหายไป อิทธิพลอื่นอยากสืบเสาะความลับของดินแดนอมตะนั้น แต่ก็ไร้โอกาส พลังจิตเข้าใกล้ ล้วนถูกพลังไร้รูปสูบกลืน”