"กล้าหยุมหยียมแดนสวรรค์?"
"ข้า ท่านชายหานหลิง หยุมหยียมแดนสวรรค์แล้วจะเป็นไฉน?"
ชั่ววูบนั้น เย่หานก็หัวเราะเสียงดังก้อง
"เ...เจ้าว่าอะไรนะ? ท่านชายหานหลิง?"
เบื้องหน้าบนแผ่นดิน ท่านชายเหยาหลิงใบหน้าถ่างดำลงทันที ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านเจตนาสังหารที่เย็นเยียบน่าสะพรึงออกมา
ท่านชายหานหลิง!
สี่คำนี้ คือฝันร้ายของเขานับแต่ก้าวเข้ามาในสุสานใหญ่เทพปฐพีแห่งนี้
อีกฝ่ายแย่งภาพมหาปฐพีในมือของเขาไปต่อหน้าต่อตาผู้คนนับไม่ถ้วน ทำให้ท่านชายเหยาหลิงแทบคลั่ง กลืนความขัดเคืองนี้ไม่ลง
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ชั่ววูบนั้น ดาบหนึ่งเล่มปรากฏขึ้นในมือของเย่หาน
ฟันออกไปอย่างโหดเหี้ยม ล็อกหัวของท่านชายเหยาหลิงไว้ทันที
ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลงมือ!
ภาพตรงหน้าทำให้ศิษย์แห่งแดนสวรรค์ทั้งหลายตื่นตะลึงพรึงเพริด
"ช่างโอหังนัก!"
ท่านชายเหยาหลิงลงมือทันที ทันทีที่ออกมือก็คือวิชาเทวะระดับผู้ปกครองที่น่าสะพรึงสุดขั้ว ดาบฟันผลาญมหาวินาศ
ท่านชายเหยาหลิงฟันดาบพุ่งเข้ามา รัศมีดาบอาละวาด กวาดพายุสุญญากาศสยองขวัญพัดกระหน่ำเบื้องหน้า
รัศมีดาบชั้นเลิศภายใต้การเสริมพลังของร่องรอยแห่งวิถี 62 สาย ยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต ห้าวหาญครองโลก
"หมัดฮ่องเต้มนุษย์!"
เย่หานเปล่งคำสามพยางค์
ฝ่ามือและนิ้วแปรเปลี่ยน รัศมีดาบหดหาย แวบเดียวปล่อยหมัดออกไป
ความกดดันของหมัดมหึมาบดขยี้ออกมา แผดเผาได้ทั้งบริเวณ ทำให้รัศมีดาบของท่านชายเหยาหลิงเบื้องหน้าแตกกระจายเป็นผุยผงกลางทาง
ทั้งสองปะทะกันอย่างเต็มตัวเพียงครั้งเดียว ก็รู้กันทันทีว่าใครเหนือกว่า