เทพและนักบุญไร้ผู้ใดเสมอ
ที่กล่าวว่านักบุญ คือมหายุทธ์ผู้ก้าวเข้าสู่แดนแห่งวิถีศักดิ์สิทธิ์
หลังจากวิถีเทพ ย่อมเป็นวิถีศักดิ์สิทธิ์
ต้องเหนือกว่าเทพจักรพรรดิ จึงจะก้าวฟ้าสถาปนาเป็นนักบุญได้
สำหรับสรรพชีวิตแห่งโลกเล็กสามพันแล้ว นักบุญเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหลือการณ์ เหินเดชอยู่เหนือยอดฟ้าเก้าชั้น ก้มมองสรรพวิญญาณ แปรเมฆเป็นฝนได้ในชั่วพริบตา กายหยาบข้ามผ่านดาราภาค ระรานทุกแดนพิภพได้สบาย
ผู้ทรงอำนาจเช่นนั้น ไม่ควรจะเสด็จลงมายังแดนนี้ได้เป็นอันขาด
เพราะผู้สถาปนาเป็นนักบุญ ขอบเขตทรงพลังเกินไป สำแดงพลังรุนแรงกระหน่ำเกินควบคุม
หากลงมายังแดนเล็กอย่างแดนดาราหรือทวีปเสินอู่ กฎแห่งสวรรค์ปฐพีย่อมขับไล่ จะเสด็จลงมาไม่ได้เลย
นอกเสียจากจะเช่นเสวียนจีหนวี่ตี้ ที่แปรธรรมเป็นอวตารแห่งปฏิญญา อวตารแห่งเจตจำนง จึงจะลงมาได้
"นักบุญเสด็จลงมา มิได้หมายความว่าจะสังหารข้าได้!"
เย่หานกวาดสายตาเย็นชาผ่านเหล่าผู้คนเบื้องหน้า "อย่าทำให้ข้าโกรธจริง ๆ ทุกสิ่งยังมีโอกาสกลับตาลปัตร ข้ายังอนุญาตให้ประตูเสินกับสำนักศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าสืบต่อไปได้ในแดนนี้"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..."
บรรพชนเทพหัวเราะเสียงดังขึ้นสู่ฟ้า "เย่หาน เจ้าคิดว่าตนยังเป็นเจิ้นเทียนหลงตี้แห่งชาติปาง ที่ปราบปรามทุกสวรรค์ได้ด้วยปฏิญญาเดียวหรือ"
"แล้วมิใช่หรือ?"
เย่หานจ้องบรรพชนเทพผู้คลุ้มคลั่งอย่างเฉยเมย
"ยุคสมัยเปลี่ยนไปนานแล้ว เจ้าผงกดันขึ้นมาจากแดนเล็กอย่างทวีปเสินอู่ ย่อมไม่รู้ซึ้งถึงการเปลี่ยนแปลงของทุกสวรรค์ เจ้าว่านรกตายมาจนถึงบัดนี้ยี่สิบปี อัจฉริยะน่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา ทั้งยังมีมหายุทธ์ผู้เคยยืนเหนือยอดสุดในทุกสวรรค์ล้วนก้าวต่อไปอีกชั้น"