เย่หานปลดปล่อยพลังอย่างถึงที่สุด เป็นผู้ไร้พ่ายในสมรภูมินี้
ลมปราณภายในกายกับไข่มุกมังกรทั้งเก้าสลับกันปะทุขึ้น เกรียงไกรเกรียงไกรดั่งลมปราณสองแห่งผลัดเปลี่ยนกันหลั่งไหลพลังไม่รู้จบให้แก่เขา
เมื่อพลังถูกใช้จนถึงขีดสุด ของเหลวมังกรห้ากรงเล็บสีทองย่อมซ่อมเติมขึ้นทันที แปรกลายเป็นพลังปราณอันแจ่มใหม่ในเวลาอันสั้นที่สุด หรือไม่ก็รื้อฟื้นของเหลวมังกรทองขึ้นรบโดยตรง วรยุทธ์สังหารนานัปการปรากฏร่าง มิต้องกังวลว่าพลังจะหมดสิ้นเลย
จักรพรรดิทั้งเก้าต้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
"บัดซบ! เจิ้นเทียนชู่!"
ปูเมี่ยเจี้ยนตี้เอ่ยด้วยความเดือดดาล น้ำเสียงแหบพร่า
นี่คือมหาวรยุทธ์อันเคยสั่นสะเทือนแดนภูตนิรันดร์...เทพจักรพรรดิสังหารวิชา
สิ่งที่เหนือกว่าสรรพสิ่ง วรยุทธ์สังหารอันติดอันดับแนวหน้ามาตลอดกาลอนันต์ในอดีตและปัจจุบัน
เป็นของเจิ้นเทียนหลงตี้แต่เพียงผู้เดียว
เมื่อปลดปล่อยออกมา อาจผนึกท้องฟ้าดาราได้ทั้งนิรันดร์กาล
ครั้งอดีต เจิ้นเทียนหลงตี้ในฐานะผู้ไร้พ่ายได้ปราบปรามนิรันดร์สวรรค์ กวาดล้างฝูงมังกรทั้งปวง ยุติยุคแห่งวิถีมังกรอันเคยทำให้มนุษย์แห่งนิรันดร์สวรรค์อึดอัด ด้วยการใช้เจิ้นเทียนชู่นี่เอง
แต่เทพจักรพรรดิสังหารวิชาย่อมกลืนกินพลังอย่างรุนแรงสุดประมาณ คนธรรมดาแทบจะรับไหว นอกจากขอบเขตจะถึงจุดสูงสุดบางระดับ จึงจะฝืนแสดงวรยุทธ์นี้ออกมาได้เพียงไม่กี่กระบวน
ยิ่งไปกว่านั้น เจิ้นเทียนชู่ในครั้งอดีตยังมีรอยบกพร่อง มีช่องโหว่อันใหญ่หลวง
จักรพรรดิสวรรค์อื่น ๆ แม้ไม่รู้ข้อบกพร่องเฉพาะของเจิ้นเทียนชู่ แต่ย่อมมั่นใจข้อนี้ มิฉะนั้นสงครามกับเจิ้นเทียนหลงตี้ในครั้งนั้นจะไม่จบลงง่ายดายเช่นนั้น
ขอบเขตปัจจุบันของเย่หานในชีวิตนี้ ไม่ควรใช้เจิ้นเทียนชู่โดยพลัน แต่สถานการณ์เมื่อวินาทีนี้กลับแปลกประหลาดนัก
"ข้าไม่เชื่อ! เขากำลังฝืน!"
ปูเมี่ยเจี้ยนตี้ลงมืออีกครั้ง กระบี่ปราณสิบสองสายทะยานขึ้นสู่แขกบรรพมณฑล ลอยสูงเหนือฟ้าเก้าชั้น แผ่ขยายแสงกระบี่ไม่รู้จบ กลายเป็นม่านสังหารแห่งวิถีกระบี่ปกคลุมลงมา