“เป็นไปไม่ได้!”
เสียงของเสวียนจีหนวี่ตี้สูงลั่นขึ้นจนน่าตกใจ “ชาตินี้เจ้า ณ บัดนี้เป็นแค่จักรพรรดิยุทธ์เท่านั้น จะอาณัติถึงขุนเขาแม่น้ำและแผ่นดินใหญ่ ให้ชีพจรปฐพีไร้ที่สิ้นสุดหลั่งพลังมาสวมบูชาได้อย่างไร?”
“วิชาของข้าเย่หาน เจ้าจะมานึกฝันถึงมันได้หรือ?”
เย่หานหัวเย็น พลันออกมืออีกครั้ง อุ้งมือใหญ่ฟาดขึ้นสวนสวรรค์
เลือดลมปราณม้วนมืด พลังมังกรม้วนมืด อำนาจแห่งราชันย์มังกรสวมบูชา ชั่วขณะนั้นฝ่ามือเดียวบดขยี้นภากร
ทั้งแผ่นฟ้าปฐพีจมอยู่ในความโกลาหล พลังอันสุดคณานับระเบิดออก แสงสว่างราวผ้าไหมไร้ที่สิ้นสุดพุ่งกระจายออกมา ทะลวงทะลุครรภกาล
เย่หานสังหารต่อเนื่องสามประชิด อุ้งมือใหญ่สามพลิกพับนภาค้างฟ้าลง บดขยี้สังขารของเสวียนจีหนวี่ตี้ด้านบนจนราบคาบ
อำนาจอันไร้เทียมของนางเริ่มสับสนวุ่นวาย ร่างนั้นราวกับหมุนวนอยู่ในวงล้อมหาโกลาหล สั่นคลอนไปมา เสมือนจะแตกสลายในทันใด
“บัดซบ!”
ถ้อยคำสองคำหลุดออกจากริมฝีปากอย่างเยือกเย็น
ชั่วขณะนั้นเสวียนจีหนวี่ตี้ออกประชิด ชี้เด็ดข้ามอากาศมาเพื่อผนึก
นั่นคือเจตจำนงอันเด็ดขาดเหนือแผ่นดินสวรรค์ ระเบิดพุ่งออกมาจากร่างของหญิงสาว ประกอบด้วยความรุนแรงเฉียบคมและความเด็ดขาดอีกชั้นหนึ่ง จนทำให้ขนหัวลุกซู่
นิ้วเดียวน่าสะพรึงนั้นกลายเป็นเสาแสงแห่งฟ้าปฐพีฟันลงมา เจตนาจะดับชีพเย่หานให้สูญสิ้น
“นิ้วเด็ดนี้ ยังเป็นข้าที่สอนเจ้าออกมาเลย แล้วมันจะสั่นคลอนองค์แท้ของข้าได้อย่างไร?”
เย่หานมองสู่ครรภกาลอย่างเฉยเมย
ในวินาทีที่นิ้วนั้นฟาดลงมา เย่หานก็ประชิดออกเช่นกัน นิ้วกลางขวาแทงออกเป็นหนึ่งประชิด