เหล่าผู้เชี่ยวชาญสูงสุดทั้งหมดพร้อมปฏิบัติการ
พลังของเหล่าเทพสงคราม ปรมาจารย์ยุทธ์ ต่างระดมปล่อยออกมา ซ้อนทับกันครอบคลุมทั่วทั้งผืนสวรรค์
ชั่วเสี้ยวเดียว เอกภพสัมพันธ์ก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงคำรามกึกก้อง
คลื่นพลังแห่งห้วงว่างเปล่ามหึมาเริ่มแผ่ขยายออกไป สรรพสิ่งในสวรรค์ปฐพี ขุนเขาและผืนแผ่นดินล้วนถูกสายอากาศไร้ขอบเขตปกคลุมและกลืนกลาง
พลังอันกว้างใหญ่ลอยค้างและแปรเปลี่ยนกลางสวรรค์ จุดประกายคลื่นห้วงว่างอันน่าสะพรึงกลัว ที่พร้อมจะทำลายสรรพสิ่งได้ทุกเมื่อ
"ประตูเสินไม่ใช่เผ่าปีศาจหรือเผ่ามาร ข้าไม่มีเจตนาจะฆ่าฟัน โทษนั้นต้องชดใช้กับผู้ก่อกรรมเท่านั้น วันนี้ข้าเย่หานไม่ปรารถนาการสังหาร ถอยไปเสีย อย่ารนหาความไม่พอใจ"
เย่หานกวาดสายตามองไปข้างหน้า ไม่แฝงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"เรื่องเหลวไหล!"
เทพจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ก้าวออกมา ในมือปรากฏกระบี่ฟ้าเล่มหนึ่ง ฟันเข้าหาเย่หานทันที
ด้วยพลังของค่ายกลสังหารซ้อนทับหนุนหนุน การโจมตีหนึ่งของผู้นี้ราวกับสะเทือนฟ้ารื้นปฐพี
ย่อมไม่อาจปล่อยให้เย่หานจากไปอย่างนั้นได้ ไม่เช่นนั้นเมื่อข่าวแพร่ออกไป ประตูเสินผู้เกรียงไกรถึงเพียงนี้ จะถูกหนุ่มน้อยที่เพิ่งก้าวออกจากทวีปเสินอู่บุกเข้ามากระชาก ฟันสังหารประมุของค์ที่สอง แล้วจากไปอย่างสำราญใจ กลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะของแผ่นดิน!
ท่านจ้าวออกหมัด ประมือกันอย่างตัวต่อตัวหนึ่งครั้ง
ในการประมือครั้งนั้น ทั้งสองถอยหลบพร้อมกัน ทว่ามุมปากของท่านจ้าวมีเลือดสดไหลริน
วันนี้เขาออกมือมาไม่ใช่ครั้งเดียว ภายในร่างยังมีบาดแผลแฝง หากยังสู้ต่อไป ผลลัพธ์จะเลวร้ายเกินคาดการณ์