เมื่อสายฟ้าแลบปรากฏ ตี้หวูหมิงไม่กล้าออกมืออีกต่อไป
เย่ซิงเหอและหลินเทียนหยิ่นต่างจ้องมองความว่างเปล่าอยู่มั่น คอยรอผลลัพธ์ที่จะตามมา
พูดให้ชัดก็คือ พวกเขามองไม่ทะลุถึงแก่นแท้ของเย่หานแล้ว ไม่รู้ว่าวันนี้เย่หานตั้งใจจะทำสิ่งใด
แต่การถอยจากไปแบบนี้เป็นไปไม่ได้ หากเย่หานต้องข้ามวิบัติภัยอีกครั้ง จะยากยิ่งกว่าวิบัติภายก่อนหน้านับหมื่นเท่า และย่อมถูกบาดเจ็บสาหัส เมื่อนั้นจึงเป็นโอกาสอันดีในการล่าสังหาร
แสงฟ้าแลบประกายไฟ กวาดล้างมหาวิถีทั้งปวงจนมอดไหม้
ลมหายใจแห่งพลังของเย่หานถูกกระแทกแตกกระจายในชั่วขณะ ราวกับแก่นแห่งชีวิตทั้งปวงของเขาถูกฟันจนกลายเป็นความว่างเปล่า
ณ ขณะที่ร่างของเขาหายไปในทะเลสายฟ้า ทุกคนต่างรู้สึกได้ว่า เย่หานกำลังจะสลายหายไปตลอดกาล ถูกฝังกบดับสิ้น ไม่มีวันฟื้นคืนกลับมาได้อีก
แต่... ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตา
แก่นแท้ของเย่หานน่าสะพรึงเกินคาดคืนชีพท่ามกลางความมอดไหม้ กลับคืนสู่จุดสูงสุดอีกครั้งท่ามกลางคมขวานสังหาร
เมื่อแสงฟ้าจางหาย เย่หานยืนตระหง่าน ดวงตาเหยียบมองสรวงฟ้าปฐพี ดุจเทพสงครามผู้เยาว์วัยผู้เลอเลิศไร้เทียมทาน
เจตจำนงของเขา ลมหายใจแห่งชีวิตของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่เหนือธรรมดา
รากฐานที่แท้จริง ทรงพลังยิ่งขึ้น!
"ปิดผนึก...เทพ!"
เย่ซิงเหอในที่สุดก็ออกมือในตอนนี้
ปากของเขาขับถอยคำเย็นเยียบดังกระดูกเพียงสองคำ
ชั่วอาจนั้น ดาบสงครามปรากฏในมือเย่ซิงเหอ ฟันขึ้นสวนสวรรค์ด้วยหนึ่งหวดเด็ดขาด
ดาบสงครามเองก็น่าสะพรึงยิ่งนัก แผ่พลังอำนาจสยดสยองของอาวุธระดับเทพ ภายในบรรจุลมหายใจและเจตจำนงของจักรพรรดิยุทธ์เอาไว้เพียงเส้นเดียว