ภาพเทพหนึ่งใบบังคลุมฟ้าดิน
มันแผ่ขยายอย่างบ้าคลั่ง แป๊บเดียวก็กดทับคลุมเนื้อที่รอบด้านถึงแสนลี้
ที่น่าเชื่อไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือ ภาพเทพใบนั้นยังคงแผ่ขยายต่อไปด้วยความเร็วถึงขีดสุด
หลินเทียนหยิ่นและตี้หวูหมิงทั้งสองที่ไม่ได้หนีออกไปตั้งแต่แรก ต่างถูกกักขังอยู่ในเขตพื้นที่นี้เช่นเดียวกับเย่ซิงเหอ
สุดท้ายแล้ว แผ่นดินฟ้าดินอันกว้างใหญ่ราวสามแสนลี้ทั้งหมด ถูกเมฆพิโรธเก้าชั้นและผังราชันมังกรหมื่นภพอันน่าสะพรึงปกคลุมเอาไว้หมดจด
"บัดซบ!"
หลินเทียนหยิ่นคำรามลั่น แปรธาตุเป็นหนึ่งกระแทกอันแกร่งกล้า
พลังสยองเจาะทะลุสุญญากาศ ฟาดลงโหดห้าวยังร่างแท้ของผังราชันมังกรหมื่นภพโดยตรง
ภาพเทพสะเทือนสั่นอย่างรุนแรง ด้านในระเบิดพลังอวกาศที่เด็ดขาดไร้เทียม บดขยี้ทุกสิ่ง บังคับสกัดหนึ่งกระแทกของหลินเทียนหยิ่นไว้ได้
ขณะเดียวกัน สายฟ้าไร้ที่สิ้นสุดก็แผ่ขยายออกจนหมดสิ้น
เย่หานแปรร่างเคลื่อนไหวกลางฟ้าดิน เหยียบย่ำไปไม่หยุด ทุกก้าวที่ก้าวออกไปล้วนพาเก้าชั้นฟ้าสั่นไหวตามไปด้วย
ที่ใดที่เย่หานเหยียบย่ำผ่าน ที่นั่นย่อมมีสายฟ้าสั่นคลอน มังกรงูสายฟ้าระบำอย่างมั่วสุม
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเย่หานจะยังมีเล่ห์กลเช่นนี้ซ่อนอยู่ ภาพเทพแห่งฟ้าดินอันน่าสะพรึงนั้นบังคลุมกาลอวกาศทั้งมวล แทบไม่มีอาจหักฝ่าได้ เสมือนหนึ่งแบ่งแยกฟ้าดินอันบริสุทธิ์ใหม่ขึ้นภายในลับแลแห่งการขึ้นสวรรค์อีกแห่งหนึ่ง — ม่านพลังแห่งความว่างเว้น
"ตาย!"
ตี้หวูหมิงเอ่ยขึ้น กระชับรัดเพียงนั้น แล้วปล่อยตราปฐพีราชันอีกครั้ง
ในจังหวะวิกฤตเช่นนี้ บุตรเทพจากตระกูลสูงส่งระดับบนสุดเช่นนี้ย่อมตัดสินใจได้ทันทีทันควัน
หากสังหารเย่หานลงได้ ทุกสิ่งก็ไร้ห่วง ต่อจากนั้นไม่ต้องกังวลปัญหาใดอีก