เวลาผ่านไป ฤดูใบไม้ร่วงผลัดใบ ฤดูหนาวเวียนมาถึง ดอกเก๋ากุ้ยเริ่มร่วงโรย กิ่งไม้เริ่มเปลือยเปล่า ต้นเหมยทั่วสวนเบ่งบานสะพรั่งท้าทายความหนาวเย็น กิริยางดงาม ไป๋เหอรู้ว่านางของตนชื่นชอบดอกไม้นานาพันธุ์ ทุกวันจึงเก็บดอกเหมยด้วยตนเอง
ดอกเหมยหน้าตำหนักหย่งโซ่ว ดอกเหมยพันธุ์หยกแก้วใจจันทร์ที่สวนอี๋เหมย รวมถึงดอกเหมยขาวที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหิมะขาวโพลน แต่ละชนิดจัดแจกันแยกกัน หรือไม่ก็นำเหมยสามสีมาปนกัน วางไว้ในที่ซึ่งนางของตนมองเห็น ตอบรับกับอุณหภูมิอันพอเหมาะภายในห้อง รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ค่อยๆ แผ่กระจายออกมา พร้อมกลิ่นอายอันอบอุ่นละมุน
หลินหลางเอนกายพิงเบาะนุ่มที่ปูด้วยผ้านวมหนาอย่างเกียจคร้าน สูดหายใจเอากลิ่นหอมอันชื่นใจเข้ามาเต็มปอด ร่างกายเหยียดยืดอย่างสบาย ดอกไม้ยิ่งสดใหม่สวยงาม กลิ่นหอมที่แผ่ออกมาล้วนบำรุงผิวพรรณและใบหน้าของนางได้ดียิ่งนัก
จู้เจวียนย่อตัวลง หวีผมยาวสลวยของหลินหลางอย่างประณีต ใจก็แอบอุทาน นางของตนมักรำคาญพิธีรีตอง ไม่เคยชอบใช้ยาขี้ผึ้งเหอโส่วอู๋หรือน้ำมันดอกเก๋ากุ้ยบำรุงเส้นผม แต่เส้นผมนี้กลับดำเป็นเงางาม นุ่มสลวยดั่งแพรเนื้อดี ล้อมกรอบผิวพรรณที่ขาวผ่องดุจแสงจันทร์