ตำหนักฉู่ซิ่ว สนมซินผู้อี๋ลวี่อิงเฟิ่งทอดสายตาชื่นชมหลินหลาง หลานสาวที่บิดามารดาส่งเข้ามาในวังด้วยความภาคภูมิ เอ่ยปากชมไม่ขาดปาก
จะพรรณนาความงามของนางเช่นไรดี? ผิวพรรณดังหยกอันบริสุทธิ์ คิ้วงามดั่งภูเขาไกล สงบนิ่งดุจกล้วยไม้ในฤดูใบไม้ร่วง มองดูราวกับภาพวาด แม้แต่กุ้ยเฟยซีผู้เรืองอำนาจเหนือฮองเฮาเมื่อยามสาว ยังมิอาจเทียบความงามของนางในยามนี้ได้แม้เพียงเศษเสี้ยว
“เจ้าช่างมีรูปร่างหน้าตาเช่นนี้ ว่ากันว่าเป็นนางฟ้าลงมายังไม่เกินเลย พี่ชายพี่สะใภ้ของข้าหน้าตาก็ไม่ได้งดงามอะไร กลับให้กำเนิดบุตรผู้มีโฉมงามเพียงนี้ได้หรือ? เด็กน้อย เจ้าจงพูดตามจริง เจ้าเป็นลูกสาวสกุลลวี่จริงหรือ?”
สนมซินเอ่ยด้วยความตื้นตัน สายตาจับจ้องหลินหลางประเมินนางขึ้นลง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าตระกูลลวี่ไม่มีพันธุกรรมอันดีเลิศเช่นนี้
หลินหลางไม่แต้มแต่งสิ่งใด หน้าสวยเปล่าเปลือย แม้สวมเพียงชุดธงสีเขียวลายเมฆเรียบง่าย ก็ยังมิอาจปิดบังกลิ่นอายอันสง่างามนั้นได้
เผชิญหน้ากับสนมซินที่ตกตะลึงและเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา หลินหลางค้อมตัวลงเล็กน้อย ยิ้มพลางอธิบายว่า “ท่านป้า หม่อมฉันเกิดเมื่อมารดาอายุสามสิบ ปีนั้นทั้งนางผดุงครรภ์และเหล่าป้าที่มาช่วยเหลือต่างเป็นพยานได้ หลินหลางเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลลวี่จริง ๆ ไม่มีทางปลอมปนได้”
หลังจากที่หลินหลางหลุดออกจากเนื้อเรื่องของตำหนักซีฮวา เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็กลายเป็นบุตรสาวคนสุดท้องของสามีภรรยาตระกูลลวี่ เดิมทีฮูหยินลวี่มีบุตรชายและบุตรสาวอย่างละคน ครั้งหนึ่งนางกลับจากการไปสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัด ก็ฝันแปลกประหลาดว่าเห็นกล้วยไม้หนึ่งดอกร่วงหล่นลงสู่ครรภ์ของตน ปีต่อมาจึงให้กำเนิดธิดาน้อยผู้งดงามดั่งหยกแกะสลัก